TOOR HET NATUURLLJK STERVBN* 



zoo diep gevvorteld , dat zij beven op het gezigfc 

 van een geraamte, dus zijn zij volftrekt ongefchikt 

 om het uit het regtc oogpunt te bezien. Ook 

 is het denkbeeld van fterven in het affnijden van den 

 levensdraad met eene zeisfen zeer flecht uitgedrukt. 

 Het fterven toch is geene vernietiging van ons le- 

 ven , het is alleen eene zachte overgang van dit 

 in een volgend leven. Dweepzucht en bijgeloof 

 alleen konden zulk een beeld uitvinden. 



Waarom niet liever, naar aanleiding van den.Bij- 

 bel , den dood voorgefteld onder het beeld van 

 zijnen breeder, de ilaap; of als een vriendelijk jon- 

 geling, gelast, orn den mensch , als volgens het 

 wijze Godsplan zijn werkkring op aarde afgeloopen 

 is , van zijnen post af te losfen , en zachtkens over 

 te brengen naar de gewesten eener zalige onfterfe- 

 lijkheid; of als een maaijer met een fikkel, om het 

 rijpe koren af te maaijen. Bij den oogst toch voegea 

 gcene tranen. Een dwaas die bij de garven fchreit! 



De oude Grieken en Romeinen waren ons hier 

 verre voor, daar zij gewoon waren alle afzigtelijke 

 en voor het gevoel terugftootende denkbeelden van 

 hunne graven te verwijderen, en den dood nooit 

 voorltcldcn in zijne verfchrikkelijkheid, maar altoos 

 onder het beeld van denflaap en der rust. Onder ande- 

 ren is ons uit de oudheid een grafteeken overgebleven , 

 waarop de dood ftaat als een gevleugeld jongeling, 

 in eenp treurige houding, naast een lijk. Zijn hoofd 

 rust op zijne regterhand, fteunende op eene omge- 

 keerde fakkel , van welke het einde geplaatst is op 

 lie borst van den geftorveueii, als een teeken van 



N 4 ver- 



