VOOR II ET NATUURLIJK STERVEN. 



Zoudcn dczc bet llerven niet vrcczen ? O dan 

 waren zij gcene menfchcn mccr! 



Alleen hij v . die 's levens toppunt bereikt, die 

 'swcrelds lief en lecd in voile mate genoten heeft , 

 die alle zijne tijdgenooten voor zich heeft zien he- 

 nen gaan, en dus alleen (hat: . O hij vreeze 

 zijn fterven niet nicer I 



Sinartelijk is en blijft het denkbeeld, dat ons 

 ligchaam, thans zoo zeer door ons gekoesterd en 

 verzorgd, door ieder geliefd en bewonderd. een- 

 niaal een voorwerp van ijzing en affcliuw zal wor- 

 den, dat het eenmaal van de wormen gegeten en 

 tot flof zal wederkeeren. 



Dan juist dat , waarvoor de mensch het meeste 

 vrcest, zal nimmer gebeuren. Wij worden niet 

 vernietigd! Gelijk op deze wereld altoos de dood 

 van het eene , het leven van het andere is , zoo 

 ftrekt ook ons ligchaam, ontbonden in zijne be- 

 ftanddeelen , tot vocdfel aan ontelbare dieren en 

 planten', waarin wij dus hier reeds herleven. 



Maar dat nog veel meer beteekent , onze ziel ! O , 

 zelfs de minst befchaafde mensch , van welk eenc taal 

 of natie hlj zij, onder welke hemelftreek hij wone, 

 kent iets in zich, dat boven zijn ligchaam verheven 

 is, na hetzelve voortduurt, en hoopt daarvoor ccnen 

 gelukftaat na dit leven. En wij Christenen, wij 

 weten, dat wij eene zicl hebben , voor de onfter- 

 felijkheid gefchapen , en dat die , hetzij terftond na 

 het ffcerven, of na ndgmaals werelden ter verdere 

 yolmaking te hebben doorgeleefd, eenmaal zcker 

 eene eeuwige gelukzaligheid te wachten heeft. 



N 5 De 



