VOORLEZING OVER DE VREES , ENZ. 



De wijze dus befchouwe het flerven als eenft 

 natuurkundige , noodzakelijke gebeurtenis , welke hij 

 noch haat noch bemint, noch vvenscht noch vreest, 

 niaar welke hij gerust en gelaten afwacht. 



O dood, als u hec oog van naderbij befchouwt , 

 Heeft uw gedaame niets, daar 't hart terug van grouwt. 

 Gij zijt geen dor geraamt* met ingezonken oogen , 

 Geen gruwzaam dwingeland , beroofd van mededoogen * 

 Zoo moog verbeelding u vertoonen in 't verfchiet, 

 Voor 't min beneveld oog zijt gij zoo vreeslijk niet. 

 Aanminnig jongeling! wie kon u dus miskennen? 

 Hoe ligt hat zich het hart aan uw gedaante wennen! 

 Neen, *t kan niets vreeslijks zijn wat uw bevel bevar. 

 Gij dient den grootften vriend, dien immer 't menschdom had. 

 O dood! zou op uw komst het hart u tegenbeven? 

 Gij rooft een nietig, maar gij fchenkt een eenwig leven! 



FEITH, het Graf, bl. 



G E- 



