194 M r . II. NOORDKERK BESCHOUWD 



NOORDKERK nimmcr heeft mogen gelukken , dit alles 

 der geleerde wereld, die hij het gefchonken had, 

 weder te ontnemen (5). 



Maar NOORDKERK had, behalve zijne regtsgeleerde 

 verdienfte, die van een uitmuntcnd^ welfprekend 

 redcnaar voor de balie en letterkundige in onz& 

 tale te zijn. Als zoodanig van hem, en hier, te 

 gewagen , was mlj lust en behoefte tevens ; wel 

 verzekerd, dat gij mij nwe welwillende aandacht 

 niet zoudt onthouden, wanneer ik van dezen voor- 

 trefFelijken Nederlander tot u zou fpreken, daar 

 gij mij die te meermalen vergundet, wanneer ik den 

 lof van vreemden , uit lang verloopene eeuwen , u 

 voordroeg. 



Men handelt onbillijk, wanneer men, in de be- 

 oordeeling van groote mannen, niet in aanmerking 

 neemt den tijd , waarin zij leefden. . NOORDKERK 

 leefde en bloeide in de eerfte helft der vorige eeuw, 

 en dus in eencn tijd , dat de Nederlandfche Letter- 

 kunde, inzonderheid de welfprekendheid , gezonken 

 lag in eenen diepen flaap, waaruit eene ftem als de 

 zijne, en later die van eenen SIMON STIJL, noodig 

 was, haar tot een nieuw leven op te wekken. 



Groot moet, om die reden, dan al aanftonds zijne 

 waardij als Redenaar en "Letterkundige in onze oogen 

 klimmen ! Mogt ik flechts in ftaat zijn , voor u 

 die waardij uit den nacht , die haar bedekt , eeniger* 

 mate in het licht tc ftellen ! 



Maar reeds bij den aanvang mijner rede vinde" 

 ik , in de bereiking van dit doel , mij niet weinig 

 belemmerd. 



Aan 



