M r . H. NOORDKERK BESCHOUWD , 



Groot , maar echter kortftondig , was hierover 

 hunne onedele blijdfchap. 



NOORDKERK, wiens overgrootvader om zijne ge- 

 voelens als Leeraar van den Godsdienst, eene eeuw 

 vroeger in Duitschland vervolgd, in Nederland 

 eene fchuilplaats en de edelmoedigfte onderftetming 

 gevonden had (8), was nu in de gelegenheid, voor 

 zich en zijn geflacht, deze heilige fchuld dankbaar 

 en eervol af te doen. Gedachtig aan de fpreuk: 

 Vrijheid des Vaderlands en van het geweten^ door 

 WILLEM I., in den heiligen opftand tegen Spanje^ 

 ten titel zijner wapenen gekozen (9), fchroomde 

 hij niet, om voor de verwezenen zich- van dk 

 vonnis op hoogere Regtbank te beroepen , en eene 

 Staatkunde, tegen deze eeuwige beginfelen aandrui- 

 fchende, moedig te befcrijden. Zijne pleitrede, des- 

 tijds gehouden , ftelde ? bij den roem zijner welfpre- 

 kendheid, zijne regts- en godgeleerde ktmdigheden 

 in het heerlijkst licht, en verwierf hem, niet min- 

 der dan der verlichte vierfchaar, die welhaast de 

 regtvaardigfte uitfpraak deed, bij alle voorftanders 

 eener redelijke vrijheid van Godsdienst, onfterfelijke 



eere C 10 )* 



Wij weten, dat NOORDKERK deze pleitrede, met 

 Idem van taal en befcheidenheid tevens, ten aan- 

 hooren eener talrijke fchare van toehoorders , heeft 

 uitgefproken ; dat hij derzelver toejuiching, zelfs 

 die der Regters, in Amflerdams aloude grootfche 

 pleitzaal, (federt aan den koninklijken zetel inge- 

 ruimd, en elders, met zoo weinig luister, in een 

 ander gebouw yervaugen), heeft mogen wegdragen; 



maar 



. > 



. 



