.' 



t\I r . H. NOORDKERK BESCHOUWD , ' 



de daden rcgt doet , dan veranderen de lasteringen- 

 M in ecretitels, en de kinderen en kindskinderen 

 zegenen de graven van diegenen 3 welke door 

 hunne ouders zijn gefchonden." 



Op zulk eenen krachtigen toon wijdde NOORD- 

 KERK den arbeid , waaraan hij de laatfle hand gelegd 

 had, aan de Regenten dezer ftad, en ftortte gelijk- 

 tijdig den aardfchen troost van den ftandvastigen en 

 den vvijzen in hunne zielen, tervvijl hij hen de 

 dankbare ftem der nakomelingfchap , in eene taa! 5 

 als die van eene Godfpraak , deed hooren (23). 



De geheele geest dezer opdragt, zoo bondig als 

 fchoon , ademt niets dan waarheid, vrijheid en deugd. 

 Hoe fterk gefpierd, ftevig en kernachtig is hier niet 

 elke volzin ! Hoe fchoon en toch hoe onmerkbaar 

 is niet alles zamenhangend en aaneengefchakeld ! 

 Hoe volgt niet elke gedachte de andere met natuur- 

 lijke gemakkelijkheid, in woorden, rijk van zin, 

 vol mannelljken zwier, zuiver en welluidend! 

 : Mogten wij ons nu eene vergelijkende beoordee- 

 ling veroorloven tusfchen NOORDKERK en zijne voor- 

 gangers en tijdgenooten , dan zou de ilotfom daar- 

 van misfchien deze zijn , dat hij , in kernachtige 

 ftevigheid van ftijl, HOOFT op zijde ftreeft, maar 

 hem in gemakkelijkheid van overgangen en ook in 

 duidelijkheid overtreft; dat hij in zaakrijkheid niet 

 behoeft te wijken voor. BRANDT; dat hij dien gelijk 

 is in edelheid, maar hem, in ftoutheid van uitdruk- 

 "king en zuiverheid van taal, achter zich laat; dat 

 hij met meer fterkte en ernst, maar minder zoet- 



vloei- 



