* 



372 TAFEREEL VAN DE REPUBLIEK CffiLI , 



derd zcstig voet bcdraagt. Aan zilver is deze mijn 

 ook rijker dan de beroemde van Potofi in Pcru^ 

 doch de gebrekkige bewerking neemt eensdeels veel 

 van de winst weg, en is ten anderen eene onge- 

 hoorde taak voor de arme mijnwerkers , die uit 

 Indianen (inboorlingen) beftaan. Zij moeten al het 

 erts op flechte ingekorvene palen op de fchouders 

 naar boven brengen; terwijl de mijnen, niet behoor- 

 lijk onderfteund, dikwerf inzakken, en de inwoners 

 levend begraven. Nadat het erts tot ftof vermalen, 

 met water en zout tot een deeg gekneed is, wordt 

 het vervolgens met kwik gemengd, tot dat deze 

 zich geheel met het zilver vermengd heeft, welke 

 ineenfmelting (amalgame) de arbeiders door allerlei 

 bijgeloovige plegtigheden krachtdadig meefien te be- 

 vorderen. Hetgeen zich niet met de kwik vereenigd 

 heeft, wordt als nutteloos weggeworpen; en de 

 vereenigde mas fa zoo lang in geitenvellen gefchud^ 

 tot dat de overtollige kwik er door heen zakt; het 

 overige wordc door het vuur daarvan gefcheiden, 

 en zoo is het zilver gereed. De zilvermijnen in 

 Chili moeten een millioen piasters (twee en een half 

 millioen guldens) opbrengen, waarvan echter een 

 gedeelte te zoek geraakt door het beftelen der hoo- 

 pen erts, die men te vergeefs door kruifen op de* 

 zelve zoekt te beveiligen. De zedeloosheid der 

 mijnwerkers , vooral hunne zucht tot het dobbel- 

 i'pel, benadeelt hier dus regtftreeks het land en ei- 



genaars der mijnen (3). 



De 







(3) J. MA WE, Reis in de Bmnenlanden van 

 II. D., bl. S75-377* 



