TOT HtfT CHRISTENDOM BESCHOUWP, 



heffen, en hem in de deugd alleen zijn geluk, of 



allcs te docn vinden, eene volkomene, in alle opt- 



zigten, volmaakte dcugd vereischt werd; en zij had- 



den ook te regt volgehouden, dat deze volmaakta 



deugd niet beftond, zoo ras men in de minfte klek 



nigheid van het pligtgebod afweek, Maar de Sto'i 



cynfche wijze, de volmaakt deugdzame, was 4u 



ook een ideaal, dat niet beftond. Niemand kpn 



stich diets maken, dat hij zelf werkelijk die vo! 



maakte deugd bezat, en niemand kon dus ook ge^ 



noeg in eigene deugd berusten , niemand 



zelfvoldocning , noch beftendig en volkomen 



vinden. Had ook ijdele waan bij fommigen de ftem 



xler rede en des gewetens kunnen fmoren , die waaft 



bezweek voor de flagen des wederfpoeds 9 en de 



naam der deugd werd gelasterd, omdat men te veel 



^op eigene deugd vertrouwd had. Maar den eea~ 



voudigen deugdgezinden , den echten waarheidsvrien4 



noest , bij het erkennen van de wettigheicl der Stoif- 



cynfche vordering van volmaakte deugd, als eeii 



vereischte tot geluk, altijd tevens de bekentenis 



ontvallen, dat deze deugd bij hem niet gevondeii 



wrd. Hoe welkom moest dan ook voor den zoo* 



danigen eene leer zijn , die de onvolmaaktheid aller 



menfchelijke deugd erkent en op den voorgrond 



plaatst, maar tevens (wat de Stoi'cynen niet ver 



mogten) het middel aanwijst, om het gebrekkige 



dier deugd aan te vulkn, zoodat de deiigdgezind 



mensch , bij het gevoel zelfs zijner aardfche 



jieid, altijd kan blijven vasthouden aan 



