324 DE GRIEKSCHE WIJSBEGEERTE, ALS VOORBEIU 



meeste zielen de ecne of andere zuivering van 

 aardfche finetten vereiscbt werd 9 v66r dat zij tot 

 xlen haar wachtenden gelukftaat konden geraken. 

 Dien gelukftaat achtte SOCRATES te beftaan in den 

 omgang met de Gpdheid , en met de wijzen en vro- 

 nien onder de afgeftorvenen , door welken omgang 

 .de ziel fteeds meer en meer in kennis en volmaakt- 

 heid zoude toenemen. Hij ontwikkelde zijne ge- 

 dachten daarover in het gefprek even voor zijnen 

 dood gehouden, en PLATO vereeuwigde dit gefprek 

 in zijnen Phaedo^ in welken hij echter waarfcliijn- 

 lijk veel van zijne eigene denkbeelden invlocht. 

 Het is dan ook in deze beroemde zamenfpraak , dat 

 men genoegzaam alles bijeen vindt, vvat de Griek- 

 fche Wijsbegeerte heeft kunnen uitdenken, om de 

 onfterfelijkheid der ziel waarfchijnlijk te maken, en 

 CATO , toen hij naar de beginfelen der Stoi'cynen , 

 .die den vrijwilligen uitgang uit dit leven in fora- 

 .mige omftandigheden veroorloofden , zich te Utica 

 .den dood verhaasten wilde, in de hoop van dit le- 

 ven met een beter te verwisfelen , meende , om 

 zich in die hoop nog te fterken, niets beters te 

 kunnen lezen, dan den Phaedo. Intusfchen zijn 

 niet alle bewijsgronden , op welke PLATO de hoop 

 .van de onfterfelijkheid der zielen bouwt, boven 

 .bedenking verheven. . De beste en krachtigfte ziju 

 dez'e: de befchouwing der natuur leert ons, dat de 

 4ood eene ontbinding is van deelen , maar de ziei 

 is onftoffelijk en ondeelbaar; want zij denkt, en 

 het denken kan geene eigenfchap der ftof zijn. Der- 



Jialve is de ziel voor den dood niet vatbaar. -f 



Deugd 



