TOT HET CHRISTENDOM BESCHOUWD. 32J 



teerde, niet flechts gelukkig te leven, maar ook met 

 blijdere hoop te fterven. Het'fchijnt dus,dathier 

 ^en volmaakter toeftand der zielen na den dood 

 beloofd werd, een zoodanige ten minfte, die aan 

 werkzame geesten behagen mogt, gelijk, bij vooi> 

 beeld, die, welke bij HESIODUS gezegd wordt, het 

 deel geweest te zijn der menfchen van het gouden en 

 zilveren geflacht, die na hunnen dood tot den min- 

 deren Godenrang verheven werden , en als zoodanige 

 den last ontvingen , om , onder JUPITER , op de ge- 

 dragingen der menfchen acht te geven. Zeker om- 

 helsden fommigen der oude Wijsgeeren , zoo als THA- 

 LES en ANAXAGORAS, dit denkbeeld, en ftelden zij, 

 dat de zielen der menfchen , na het verfcheiden , goede 

 of kwade geluks- en geleigeesten wierden, naar ge- 

 lang van haar onderfcheiden aanleg in dit leven. 

 De leer der zielsverhuizing was (zoo men HERODO- 

 TUS gelooven mag) van Egyptifchen oorfprong, en 

 werd door PHERECYDES en PYTHAGORAS van de 

 Egyptenaren ontleend. Dan, PYTHAGORAS befchouwde 

 deze verhuizing flechts als eene ftraf , wanneer , na- 

 melijk , de ziel op aarde door hare gemeenfchap met 

 het ligchaam bezoedeld, en van haren goddelijken 

 oorfprong en eigenfchappen ontaard was. Want de 

 eigenlijke beflemming der, zielen , die voor de 

 goeden dadelijk na den dood vervuld werd , was 

 tot de Godheid, haren oorfprong, te rug te kee- 

 ten. Ook EMPEDOCLES nam de verhuizing aan als 

 eenen ftaat van boete en zuivering der zielen; en 

 zelfs latere wijsgeeren , PLATO en anderen , wa- 

 ren van het denkbeeld niet afkeerig, dat voor de 



mees- 



