

TOT HET CHRISTENDOM BESCHOUWD. 



volkomenheid ; als den Ondcrhouder van dat heelaj 

 naar vaste wetten ; als de Bron van leven bij hoo- 

 gere en aardfche wezens, van wie ook waren uit- 

 gevloeid der menfchen zielen, eene hoogere, geen 

 aardfche zelfftandigheid. Die zielen, hier op aarde 

 aan ligchamen verbonden en met aardschheid be* 

 zoedeld, moesten echter, voigens PLATO, aan hec 

 denkbeeld hunner hemelfche afkornst vasthouden., 

 en haar hoogfte ftreven moest zijn, Code gelijk- 

 vormig te worden. Wat in de Heilige Schriften 

 luidt: weest.. heilig , want ik ben heilig weest, 

 volmaakt 9 gclfjk uw Vader in de hemelen yolmaaki- 

 is 9 datzelfde werd door PLATO den Grieken aanbe^ 

 volen; en, hoezeer dit allezins opmerking verdient, 

 moet het echter geene te groote verwondering barei% 

 Niets toch is door God van den mensch gevorderd, 

 dan hetgeen overeenkomt met 's menfchen aanleg en 

 beftemming, en waartoe de infpraak van zijn eigen 

 hart hem roept, als die infpraak niet door driften 

 of wangeloof gefmoord is. Aan PLATO kon zich 

 die infpraak doen hooren. Waarom wil hij, dat 

 men trachten zal Gode gelijkvormig te worden? 

 Orndat God, als de hoogfte rede, fteeds het waar- 

 lijk goede denkt en wil. Wanneer , ftelt hij , wordt 

 men Gode gelijkvormig? Zoodra men, de rede 

 volgende , heilig en regtvaardig wordt. Die naar 

 heiligheid en regtvaardigheid tracht, worat, volgeus 

 PLATO , bij het ftreven naar dezelve , van de God* 

 heid niet verlaten: God moet beminnen, wat Heir^ 

 gelijkvormig is. Kennis en waardering van regt en, 

 heiligheid is ware deugd. Deze ftelt de ziel iii 



IJ 4 fcaat. 



