10 D GRIEKSCHE WIJSBEGEERTE, ALS VOORBER. 



, tot de Godheid hem door den dood 

 wanneer de ziel of zuiver tot haren ooifprong we- 

 derkeerdc , of door onderfcheidene ftraffen en ziels- 

 verhuizingen allengs tot zuiverheid gebragt werd. 



PYTHAGORAS , derhalve , flond in zijne leer vooral 

 de zuiverheid en eenheid des goddelijken wezens 

 voor , en verhief zich daardoor zoo veel boven zijne 

 eeuw, dat men het ligt in hem verfchoonen kan, 

 jndien hij de Godheid zich nog niet genoeg als 

 geest voorftelde en , nevens het Opperwezen , nog 

 Goden van minderen rang huldigde. Misfchien moest 

 hij ook wel lets toegeven aan de vooroordeelen zij- 

 ner tijdgenooten , gelijk hij ook, misichien om de- 

 zelfde reden, fommige zijner gevoelens in geheim- 

 xinnige uitdrukkingen bevatten moest. Zoo waren 

 in de leer van PYTHAGORAS e*dn 9 twee, vier, ge- 

 Jieimzinnige getalen, van welke het eerfte de God- 

 heid of oorfprong van alles , het tweede de zigtbare 

 vvereld of het meervoud, en het derde waarfchijnlijk 

 de hoogfte evenredigheid in de fchepping aanduidde. 



THALES had, bij zijne wijsgeerige befchouwingen , 

 minder het verbeteren van den mensch, dan het 



/ 



ontdekken der geheimen van de natuur ten doel. 

 Ook bragt hij het daarin zeer ver , daar hij het eerst 

 de zons- en maansverduisteringen aan zijne tijdge- 

 nooten verklaarde en wist te voorfpellen. Het kon 

 intusfchen niet anders, of dit nader en juister inzigt 

 in de natuur van zon en maan moest ook bij hem 

 die gewaande Godheden van hunnen rang doen ver- 

 vallen. Hij erkende dus als Godheid eene Hoogfle 

 Rede, die ailes uit de grondftof (volgens THALES. t 



het 



