\ 



DE GRlEKSCHE WIJSBEGEERTE , ALS VOORBE&; 



plaats van den cerften oorfprong , als God had aan* 

 genomen* Uit den aard toch en het floffelijke der 

 gewrochten zelve moestcn denkbeelden geboren 

 worden, met den aard der goddelijke natuur ftrij- 

 dig, en daarom nadeelig voor de zedelijkheid der 

 roenfchen. Maar, gelijk dit altljd eenigzins het ge- 

 val was , zoo moest natimrlijk , naar de keuze van 

 het voorwerp der godsvereering , de voorftelling def 

 goddelijke natuur meer of min ongerijmd, en haar 

 invloed op de zeden meer of minder fchadelijk zijn, 

 Indien echter bij fomrtiige volken nog een flaauw 

 geheugen van de oudc Noachifche overlevering be* 

 waard bleef , en het Aartsvaderlijk denkbeeld van de 

 heiligheid des goddelijken wezens nog niet geheel 

 uit den geest der nakomelingen was uitgewischt, 

 zoo kon deze gedachte, op de gekozene Godlieid 

 toegepast, en in den nieuwen Godsdienst ingevve- 

 ven, een krachtig behoedmiddel opleveren tegen het 

 zedelijk kwaad, dat uit de ongepaste verecring van 

 het gefchapene, in ftede van den Schepper, volgen 

 moest. Dit fchiint het geval gevveest te zijn blj de 

 Egyptenaren , wier oude Godsdienst ten minfte eene 

 zedelijke ftrekking had. Dit was ontwijfelbaar het 

 geval bij de oude Grieken of Helleenen, die, met 

 het aandenken aan hunnen ftamvader JAPHETH, ook 

 vele overleveringen van de Noachifche tijden be- 

 waard hadden. De Zeus of Jupitef ^ dien zij in 

 Grickenland deden vereeren , was , even als de God 

 der Aartsvaders, een ijverig voorflander der gereg- 

 tigheid, den boozen een vijand en wreker, den 

 goeden eene bron van alles goeds. In zijne befcher- 



ming 



