TOT HET CHRISTENDOM BESCHOUWIJ. 



den regen op het aardrijk, de werkzatne groeikracht 

 van dat aardrijk zelve fcbenen niet alle aan zon en 

 maan te kunnen worden toegefchreven $ en echter 

 mede bevvondering en dankbaarheid te vorderen: 

 zoo werd dus ook of een God des donders nevens 

 zon en maan erkend, of de hemel als oorzaak van 

 regen en onweder vereerd ; terwijl de aarde, zoo 

 onvermoeid in het voortbrengen , maar ook zoo gre- 

 tig in het verdinden, met geen minder ontzag beje- 

 gend werd. Voor volken , die aan de zee woonden , 

 of in de nabijhcid van fomtijds verwoestende , door- 

 gaans weldadige ftroomen , was ook ter godsdien- 

 ftige vereering van dezen de aanleiding evenzeer 

 voorhanden. 



Zon en maan, hemel en aarde, zee en ftroomeri 

 Diaakten dan ook werkcHjk bij de Grieken en andere 

 volkeren der oudheid het aloud oorfpronkelijfc ge- 

 flacht der Goden uit, en hoewel dit Godendom der 

 vroegere eeuwen.in lateren tijd zijne-eer en plaats, 

 als het ware , inruimde , aan het Godengeflacht door 

 HOMERUS en OVIDIUS bezongen, is het echter bij 

 naauwkeurig onderzoek blijkbaar, dat onder de na- 

 men en fieraden der jongere Goden nog fteeds het 

 denkbeeld en wezen der oudere Godheden bewaard 

 bleef , zoodat Jupiter en Juno van hemel en aarde , 

 Apollo en Diana van zon en maan meer in uiter- 

 Hjken fchijn , dan inderdaad verfchilden. 



Dan, hoe onverfchillig cok deze naamsverwisfe* 

 ling moge geweest zijn, niet onverfchillig was het 

 voor het heil der volkeren, dat men eenmaal het 

 een of ander gewrocht, hoe uitmuiuend ook, in 



X 5 plaats 



