

CEVOfcL VAN EIGEN.WA ARDfc. 



** 



Dat andren dan op deugden roemeu 



En pronkeii met dien rang en eer; 

 Dat zij him eigen waan met needrigheid verbloemen, 

 En 't opgeblazen hart zich voor het volk verneer; 

 Dat zij met afgekeerde blikken , 

 Met looincn gang en hoorbre fnikken , 

 Met zuchten en geween zich werpen voor 't altaar; 



Dat zij hun goud, him fchatten fpillen, 

 Om 't nee'rgebukte hoofd vveer trotfcher op te tillen, 

 Hun innig zielsgevoel is d'almagt openbaar. 



Het zonlicht, dat met fchuinfche ftralen 

 Op 't kabblend water kaatsr en fpeelt, 

 Kan nooit in warmtc of glans bij 't eigen zonlicht halen , 

 Wanneer 't met vollen gloed het aardrijk ftooft en ftreelt;: 

 T t Mag fpieglen op kristallen ftroomen; 

 *t Mag flikkren langs bebloemde zoomen; 

 *t Mag fchittren op het vlak van d* onbedwongen vliet , 



Ja, *t mag met Iris verwglans pronken, 

 Verbijstren 't ftarend oog door uitgefpatte vonken, 

 't Ileeft toch de warmte en glans van *t echte Zonlicht niet. 



B. KLIJN, I>z. 

 Nov. 1821. 





