GVOEL VAN EIGENWA ARDE-. 



Bralt op uw fchatten, rijke dwazen! 



Juicht om 't genot, waarom gij boelt, 

 Laat kruipend zelfbelang op uwe loffpraak azen, 

 Uw eigenwaarde als inensch hebt gij nog nooit gevoeld. 

 Werpt weg dat goud , werpt weg die fchatten j 

 Laac kist en kofifer niets bevatten, 

 Dan 't geen u zelf behoort en niemand u ontvreemdt ; 



Wat blijft u ter voldoening over? 



flet lijf verliest zijn tool, uw geest hec flikkrend lover; 

 Hi) rooft u 't eenigst goed, die u het goud ontneemt. 



Maar gij, gezegende op deze aarde! 

 Die met uw lot en (land voldaan, 



Door T t dierst kleinood der deugd, 't gevoel van eigenwaarde > 

 Langs welk een pad gij treedt, uw oogen op durft flaan: 

 Gij, eedlen! die bij 't zorglijk zwoegen, 

 Toch immer rijk zijt in 't genoegen, 

 Hetwelk de ziel gevoelt, van 't misdrijf onbewust; 



Gij , in paleis of (lulp gezeten , 

 Gij kunt door 't kalm gemoed u zelven zalig heeten; 

 Want rust is zaligheid en zaligheid is rust. 



II. D. 2, 



