,- HL0 Ef* DICHTBR A N T A R. 



*t Klaagde zijn nood aan den meester , met tranen en droevi* 

 gehinnik. 



Zoo het de taal der menfchen verftond, de taal der ge- 

 fprekken, 



Had het voorzeker op treurigen toon mij zijne wonden 

 verweten. 



Met deze woorden, M. H.I befluit ik het liefst 

 mijne zwakke navolgingen van den Arabifchen zan>- 

 ger, fchoon zij de laatfte niet zijn van het oor- 

 fpronkelijke dichtftuk. De bijvoeging van eenige 

 vveinige verzen meer zou toch aan den eenen kant 

 niets kunnen bijdragen tot betere ontwikkeling van 

 ANTARA'S fchoonlieden of gebreken, en zou aan de 

 andere zijde flechts den indruk verdooven of uit- 

 wisfchen van het belangvvekkend en aandoenlijke 

 denkbeeld 5 dat in de laatfte regels, die wij u voor- 

 lazcn, begrepen is. Er is indedaad iets, dat eene 

 gevoeHge ziel treft en roert in. de wederkeerige vriend- 

 fchap tusfchen den mensch en het edelfte dier; in 

 die wederzijdfche belangftelling , en mag ik het zoo 

 noemen, in die vertrouwelijkheid tusfchen den held 

 en het moedige ros, dat hem onverfchrokken en 

 onvermoeid op zijne togten vergezelt. Het is waar, 

 onze hooge befchaving , en in het bijzonder onze 

 meer huisfelijke levenswijze, heeft aan ons gevoel te 

 dezen opzigte eene geheel nieuwe rigting gefchon- 

 ken ; maar desniettegenftaande ftaren wij nog met 

 een zeker genoegen op den Arabifchen krijgsman, 

 die de wonden van zijn ros verbindt met de zorg- 

 vuldigheid van eenen broeder, of op het paard, dat 

 in het feist van den flag geenen enkelen voetftap wijkt 

 van zijnen gefneuvelden ineester. In weerwil onzer 



hoo* 



