OVER J>EN ARABlSCHEJf - 



nood hem den eerften rang aanwezen , en zich vei; 

 lig rckenden achter. het (child zijner befclierming. 

 Bij den vurigen bandcloozen woestijnbevvoner vvordt 

 elke gedachte fpoedig tot woorden. Zoo ontftonci 

 bij ANTAR de plotfelijke overgang van het eene 

 denkbeeld tot het andere , van den zachten toon der 



1 



liefde tot de bitfe klagt der verontwaardiging , ei\ 

 tot de volgende fchildering van een* der fchoonfte 

 dagen zijns levens, vvaarin hij allden zijne natie 

 bevrijdde en de tallooze fcharen des Perfifchen Ko- 



* 



nings vernietigde, 



Ikondervond dan, helaas! denfnooden ondankdermijnen, 



Ondank is de verderflijkfte pest, voor het hart van den 

 braven. 



Heb ik dan niet, o Malik! geluisterd naar uwe gebedenj 

 In den flrijd^daar de krijgers de blinkende tanden ontblootten, 



In de hitte des oorlogs, waar nieinand een klaagtoo^i 

 ontglipte, 



\Vaar,te midden der botfing,de kreet der helden weergalradef 



Heb ik dan niet, toe^n gij alle terugweekt, de punten der 

 fperen 



Moedigverachtjfchoonhetdigtegedrangmijn'aanvalbelette? 



Maar toen de drommen des vijands gemoedigd den wedftrijd 

 hernieuwden, 



Tpen rukte ik aan en ftreed , zoo dat de dappren mij preze^ 

 Antarval aan! was de kreet, terwijl de buigzame fperen 

 Vinnig deborst van't zwarte gennet van rondom beftookten , 



Voorwaarts geleund op den nek van het paard verfloeg ik 

 den vijand, 



Tot dat het moedige dierdoorgapende wondenbedekt was, 



Droef heid beving my de ziel , maar het luide geroep der 

 fold at en: 



Antar, ftreef ons voor uit ! verdreef mij den knagenden 

 kommer. 



Vruchtloos intusfchen ontweek mijn rps de punten der 

 fperen , 



