OVER DEN A R A B 1 SCgE ?f < 



tlit hem zoo dikvverf dc muskusgeur te gemoet 

 sweefde ; die mond , wiens frischheid en zuiverheid 

 de dichter vergelijkt bij eene weide met bloemen 

 bezaaid, die nog nooit door den voet des wande- 

 laars en den tred van het grazende vee ontheiligd 

 is, maar dien telken morgen en telken avond een 

 milde regen bevochtigt. De fmart der fcheiding 

 wordt nog vergroot door de tegenftrijdigheid van 

 zynen toeftand en den haren. Zij bragt de dagen 

 door in haar tent op het mollige rustbed; hi/ den 

 nacht op den rug van het altijd gezadelde ros. 

 Maar zou het dan onmogelijk zijn , om haar te 

 bezoeken, haar fpoedig weder te zien? Neen gewis 

 iiiet, roept hij uit, mijne kemelin zal mij derwaarts 

 voeren! en dit geeft hem eene natuurlijke aanlei- 

 ding , om den lof van zijn gelief koosd lastdjer eenig- 

 ,2ins breeder. te vermekien. 



Sommige hoofdtrekken dezer befchrijving kunnen 

 wij hier niet flilzwijgend voorbijgaan. 





Gij, o vlugge kameel! gij voert me terug naar mijn Ibla, 



Gij die nan 'c einde der nachtlijke reis nog moedig uw 

 lend'nen 



Zweept met nw'ftaart, en deuheuvelbefiijgt inetdrifcigea 

 hoefflag; 



Gij die zelfs ten einde des daags langs den zandigen bergtop , 



Naast den kortoorigen firm's, nog rent met gedrongen^ 

 treden I 



JLastdier^ dat even gewiUig in 't flijk der moerasfeu zicl? 



neervlijt 



. 



Als dp den (hi, waar *t krakende riet u ten legerbereidis. 



dezen uitftap > die zeker volgcns ons gevoel 

 tt latig gerekt en te vreemd is aan het hoofddoel 



: u van 



