HELD EN DICHTER ANTA'R. 2/9 



Daar toev' mijn' kemelin , en rljz'als een burgt uit de vlakt; 

 Want ik verwijl er een poos, omdat mijn hart het mij zegc. 



Jieil zij den fporen der woning wier dagen voor ahops 

 voorbij zijn, 



Thans door Ibla's vertrek tot cfiepe fHlte gedocmd ! 

 Gij , mijn Ibla , verkeert in het land des brullenden vijands , 

 Terwijl ik elken morgen met nieuwen kommer u zoek. 



Ja ik vermoordde haar broeders , en toch hing mijn ziel aa,ti 

 de fchoone: 



; 



Toch is mijn' liefde te groot , dan dat zij immer bezwijk*. 

 Ibla, verdenk mij met; in mijn minnend hart is uwzetel, 

 Waarin Ibla alleen, de teedergeliefde , verwijlt. 



Zoo klinkt ANTARS aanhef, M." H.l waarin glj 

 zeker niets zult gevonden hebben, dat den fmaak 

 des Europeers kan beleedigen. Hetgeen onmiddclltjk 

 volgt., is minder gefchikt voor eene getrouvve ver- 

 taling, en vordert te veel omfchrijving, om het 

 hier in de eigene woorden des dichters te leveren. 

 J-Jij maalt ons daar de list van IBLA'S ftamgenooten , 

 die des nachts de kernels gezadeld en hunne reize 

 vervolgd hadden, om de nafporingen des minnaars 

 ?oo veel te gewisfer te ontduiken. Maar te ver- 

 geefs. Reeds lang had hij rondgezvvorven om de 

 legerplaats , en met fchrik befpeurd , hoe de zoo- 

 gende kemelinnen van Ibla , zoo zwart als het git 

 der ravenwieken, den laatften voorraad der wild^ 

 kruiden verteerden , het onfeilbaar teeken , dat IBLA'S 

 horde fpoedig opbreken en eene betere weide zoe 

 fcen moest. De treurige fcheiding brengt I$LA, 19 

 al hare bekoorlijkheden hem weder voor den 

 geest. Hij moest haar dan verlaten , wier fchoone 

 mond hem zijn hart had ontroofd; die mond, waart 



T 3 



