DE VAL VAN JERUZALEM. 421 



een grijs foldaat, telt de oorlogen op, die hij blj- 

 gcwoond hceft; maar niets eve'naarde de tnoeite van 

 den tegenwoordigen. Onze zwaarden ," zcgt hij , 

 zijn gcfchaard van bet flagten ; maar de aarde geeft 

 hare dooden weer op: onder de verdelging groei- 

 jeh zij aan." TITUS gevoelt den aandrang van 

 het noodlot, en bcjammert de verwoe sting , die aan 

 dit fchoone landfcliap zal ten decl vallen. Onge- 

 voelig voert heni de bewondcring van Jeriualems 

 omft'reken weg. De kalm vlietende Kedron , de ceder- 

 bosfchen op den rijzenden en glooijenden grond: 

 de Tempel, in flille pracht zich verheffende: 

 en ! het is misfchien de laatfte avond , dat de da- 

 lende zon zijne tinne verguldt! Bij HERCULES," 

 zegt hij, ,,dit gezigt zou Rome's Majesteit bijna tot 

 w genade vermurwen I" 



De wljsgeer DIAGORAS, zich in TITUS gevolg be- 

 vindende, doet een' aanval op het hart van den 

 Romein, wien de Stoicynfche leer boven al de nie- 

 tigheid van het menfchelijk bedrijf verheven had, 

 maar die nu aan zijne driften en wraaklust bot 

 vierde. TJTUS antwoordt hem : 



w \Vijs is uw taal , o Diagoras : vraag mij geen oorzaak : 'k heb 

 vruchtloos 



Zelf mijn rede geraadpleegd ; maar 't is zoo: 'k voel in 

 mijn boezem 



Loodzwaar 't flrenge gebod : onverbidlijk roept mij hec 

 noodlot. 



^ Moord en geweld zijn hier mijn pligt , en de wraak onzes 

 oorlogs 



Valt der vernieling te traag. 'T lot heerscht over alles : de 

 noodzaalc 



Teugelt , met ijzrendwang , den dwarlenden loop all-erdingen. 

 H. D. 3. Ff Ijf 0n. 



