DE VAL VAN JERUZALEM. 423 



> De nacht is gevallen, en JAVAN wandelt bij de 

 beek Siloa. Nog ddnmaal, zucht hij: 



Nog denmaal , zoete beek ! bezoek ik uwen boord ! 

 U\v golfjes rimplen nog , in zachte mnrmling , voort. 



Het groene mos verfrisclit ge , en 't kraid , wiens blad en 

 twijgen , 



^ Met flaauvve ritfeling ztch naar uw bedding nijgen* 

 Uw zegen laaft den grond : de bloem lacht bij uw ftroom , 

 En fmetloos zuiver vloeit ge , en lekt uw weclgen zoom ! 

 De ftarren fpieglen in uw vlak: gij kaatst de ftralen 

 ,$ Van 't zilvren maanlicht weer , die op uw boezem dalen ; 

 Maar toch uw vliet glijdt door een veld , met bloed befpat : : 

 De krijgsknecht , van het werk en 't moorden afgemat, 

 Koelt in uw kil den brand van gruwbren ftrijd en boosheid! 

 ^Zoo zweeft gij , Mirjam, rond, in reine vlekkeloosheid , 

 3, In gindfche vest,waar woede en wreedheid heerscht.Gij boeit 

 ^Der burgren oog, van krijg en moord en fmart vermoeid, 

 En 't daalt op u, als op een lieflijk fchuiloord neder 

 ^ Gij , bleek en afgepijnd , een fchuchtre maagd , en teeder, 

 Gij temt den booswicht in zijn vaart. Uw zachte voet 

 Treedt in bezoedling voort ; maar rein is uw gemoed , 

 En hemelseh de invloed om uheen, wiens lieflijk flreelen 

 Het liclit van maan en ftar verwint, wier ftralen fpelen , 

 Met wellust dartlend op een ziel , zoo zilver blank ! . . . . 

 ,,Maar ach! waar blijft gij nu? Hoe toeft die zoete klank 

 3, Van uwen voetftap , in den nacht !" 



MIRJAM verfchijnt, en zij ontvangt y6n JAVAN 

 de gewone ververfching. Zij juicht in de verkwik- 

 king, die haar vader genieten zal. Voor het laatst 

 brengt JAVAN haar onder het oog, dat htmne bij- 

 eenkomften gevaarlijk worden: dat de vijand de ftad 

 meer en meer nadcrt; en hij imeekt haar, dat zij 

 nu eindelijk met hem ontvlugte. Teeder is de wei- 



Ff2 ge- 



