426 OVER MILMAN'S DRAMATISCH 'GEDICHT: 



M i R j A M. 



,,Maar gij floegt haar niet, vadsr. 



SIMON, 



Wij waren te verftandig , om haar met den dood te zegenen.' 1 



Hij vertrekt, om de fpijs te zoeken, die hem 

 van hooger hand toegereikt vvordt, en SALONE zegt: 

 neen, MIR JAM! ik kon u niet verraden. Gelijk 

 deze kinderen, zoo lagen ook wij beide, en ik 

 voelde uwen adem op mijn gelaat, en al de be* 

 wegingen van uwen boezem beantvvoordden de 

 mijne!" SIMON keert terug. Hij heeft het 

 bloed van zijne handen afgewasfchen , en zegent 

 zijnen onzigtbaren verzorger; en MIR JAM ftreelt 

 zich met den zegen diens vaders, uit wiens moncl 

 zij de afgrijsfelljkfl.e vervloeking verwacht had. 

 Hoe ftaat gij zoo achter MIRJAM?'' vraagt hij 

 haar. 0!" roept zij ter zijde uit, ^ik moet zwij- 

 -jf gen. Wist hij , dat eene Christenhand voor 

 s , hem zorgt: wanneer de rijpe vrucht reeds op 

 zijne lippen borst, en de koele wijn zijn' ver- 

 ^ Ichroeide keel laafde, hij zou ze op de aarde fmij- 

 ten , en onder den voet trappen : en hij zou om- 

 komen : in zijne zonden zou hij vergaan ! 

 SIMON verdwijnt met SALONE, aan wie hij een ver- 

 haal zijner groote bedrijven belooft. MIRJAM blijft 

 achter, en ftort haar hart in een hymnus uit. 



Ik heb eenigzins langer op dit tooneel verwijld; 

 want ik bedrieg mij geheel, of het bevat de grootfte 

 veifcheidenheid van hartstogten 5 en eenen ftand der 



per- 



