DE VAL VAN JERUZALEM. 427 



perfonen , die eene groote belangftelling gaande 

 maakt. 



De morgen breekt aan. SIMON geeft, in eene 

 alleenfpraak, den vrijen loop aan zijne gedachten en 

 hooggefpannen verwachtingen , die afgebroken wor- 

 den door de aankomst van JOHANNES en ELEAZAR; 

 en er ontftaat onder hen een woordentwist , waarin 

 de drie fpitsbroeders elkander gruwelen verwijten, 

 en op het punt zijn , om van woorden tot daden 

 te komen, toen de trompet zich laat hooren. 

 Het is TITUS, die, onder de wallen der ftad, de 

 Joden vermaant, om zich aan Rome's genade over 

 te geven. Zijne taal is edel ; maar zij ademt de 

 trotschheid van de beheerfchers der wereld. JO- 

 HANNES antvvoordt hem op bitteren toon ; maar SI- 

 MON vat het woord op, befpot den Romein, eii 

 verzekert hem, dat dit uitverkoren land geen deel 

 zal uitmaken van dat rijk , waarin de zon op- en 

 ondergaat. 



Nu reeds wandelt ge op 't puin , en de graft voor uw val 

 is gedolven. 



., Zwaar en belast is de lucht met uw doein. Zoo de aard nog 

 uw voetilap 



Draagt ; zij wacht flechts het fein tot uw voile verdelging. 



Ziet de fchaduw der bergen ! Buigt niet him kruin, om uw 

 benden 



Gansch te verplettren. Stil is de wind : hij wacht de ver- 

 fchijning 



Van den \vreker der aard. Hoor 't fchaatrend gelach in de 

 graven , 



Met den trots van den vijand , die boogt , dat hij Salem zal 

 buigen." 



De Joden eifchen, dat SIMON hen ten uitval za> 



Ff 4 aan- 



