V 



428 OVER MILMAN'S DRAMATISCH GEDICHT: 



aanvoeren ; maar de Romeinen brengeh den gevanr 

 genen JOSEPHUS voor , die eene krachtige aan- 

 fpraak aan de belegerden doet. Te vergeefs ! AMA- 

 RIAH velt eene werpfpiets , en vvondt hem. Nu 

 zegt TITUS vaarwel aan de laatfle item van mede* 

 lijden, die nog in hem fprak. 



Alles maakt zich, binnen en buiten de ftad, tot 

 cen nieuw gevecht gereed. MIRJAM en SALONE 

 wandelen nabij de binnenmuren, en zij houden eea 

 gefprek , waarin het verfchil barer karakters helder 

 uitbjinkt. SALQNE begeeft zich naar eene verheven* 

 heid op den wal , om den flag van verre te be- 

 fchouwen. Hoezeer ook MIRJAM haar poogt 

 terug te houden; welke bewecggronden van mede- 

 lijden, vrouwelijke zachtheid en gevaar zij bijbrengt, 

 SALONE hoort haar niet; maar zij is verrukt op het 

 gezigt der helden , die ten ftrijd uittxekken , in blin^ 

 kende vvapenrusting , en zij ziet haren AMARIAH, 

 die den oorlog te gemoet rent, als het hert de 

 ylietende beek. Ziet 5 " roept zij uit, ik bind 

 mijne zwarte haarlokken , dat zij niet weemlen 

 voor mijn gelaat. Laat nu de zon van uwe fchit- 

 terende wapenen terug blikfemen: mijiie oogen 

 5, zullen den glans verdragen, en door den digtflen 

 drom heendringen." Het baat niets , dat MIR- 

 JAM haar toezucht: w hebt gij dan geene traan, om 

 ,, uw oog te verduisteren?" SALONE hoort niet, 

 en MIRJAM begeeft zich onder een koor van maag- 

 den, die naar den Tempel optrekken, om de redr 

 ding der (lad van den Kernel v af te fmeeken. 

 Ouder den optogt klinken opk deze strophen: 



Neenl 



