DE VAL VAN JERUZALEM. 429 



Keen ! de wondren van uw hand 



Redden 't nitverkoren land I 

 Wie zal al uw trouw vermelden ? 

 Gij braakt banden, die pns knelden, 



En het wagenmennend heer 



Lag verzwolgen in het meer, 

 Neergeveld, en diep bedolven 

 Onder 't plettrend wigt 4er golven, 



Hulpeloos in bangen nood , 



Aangegrijnsd door moord en dood , 

 Lag, op flrand en zeewier zuchtend, 

 Israel, zijn klaaglied Inchtend. 



V66r hen zwalpt het golfgeklots , 



Achter briescht 't Egyptisch ros, 

 En him zucht en beden varen 

 ppwaarts tot den God der fcharen. 



Hun Profeet treedt met den voec 



Op den oever van den vloed : 

 En zijn ftaf roept de Ooste- winden, 

 Die het water flaan en binden, 



Regts en links tot fteilen wal , 



Als een rots van klaar kristal , 

 Of als zeegroen - marmren muren 

 Die den kopren rani verduren. 



'T helder morgenlicht brak door, 



Op het vreemd gebaande fpoor, 

 Waar de fchatten van het diepe 

 Jn koralen holen fliepen. 



J)e afgrond , waar nog nooit geruchc 



Wedergalmde uifde opperlucht, 

 Hoorde in 't ingewand der watren 

 'T loflied; God der Godeu ! fchatren. 



Ff 5 Lan$ 



