t)E VAL VAN JERUZALEM. 433 



N. 



RIAII : en in ddn oogenblik bedaart hij den ftorm 

 der hartstogtcn, en hij ftemt al de tegenwoordigen 

 tot opgeruimdheid, door het vooruitzigt van eeii 

 bruiloftsfeest. 



Wederom is het nacht ; niaar een ftikdonkere 

 nacht, die ftorm en onweders voorfpelt: en MIRJAM 

 heeft toch den weg naar Siloa gevonden. JAVAN 

 zelf had aan deze laatfte ontmoeting gewanhoopt, 

 en nu hij haar ziet, fchildert hij haar, met het 

 penfeel der teederfte liefde, al het gevaar, waaraan 

 zij zich blootgefteld had : hoe , in het vijandelijkc 

 leger, eene doodfche ftilte is, ilcchts nu en dan 

 afgebroken door een zacht gefluister, even als die 

 onnatuurlijke rust in de natuur, eene voorbode van 

 den hevigften ftrijd der elementen. En nu volgt 

 eene woordwisfeling tusfchen hen, waarin beide de 

 verhevenfte denkvvijze toonen: waarin vrouwelijke 

 zwakheid door befef van pligt onderfteund, en man- 

 nelijke zielskracht door godsdienftige gevoelens ge- 

 temperd wordt. Alles kan ik u niet overbrengen. 

 Hoort flechts de verhevenheid van MIRJAMS affcheid, 

 zelfs door mijne taal heen. 



Javan! daar was een tijd: en ik fprak ligtzinnige woordetv 



Dartel en vrolijk lachte ik daarheen : en het griefde uwen 

 boezem. 



Javan! zoo vaak heb ik wreedlijk gefchertst, alsgij treurig 

 uw blikken 



,,Op mij lloegt. O! trotschwas mijn hart, als de lof mijner 

 fchoonheid 



Van tiwe lippen klonk , en uw oog deze leest, zoo vermagerd, 



Nu door zielsangst verteerd en geflonken , befchouwde. Ver- 

 geef mij ! 



Ja- 



