DE VAL VAN JERUZALEM. 43? 



ftandcrs. ,,O," roept hij uit, ,,nog hoor ik dien 

 fpot der koude razernij, en haar ftern zal, tot 

 aan mijn' dood toe , in mijn oor wergalmen ," 

 n deze laatfte woorden worden opgevangen door 

 het lied, dat SALONE toegezongen wordt: 



,, Schoone braid ! uw teeder harte tril van trots en ftille vreugd : 



,,Want de vloek, die op de onvruchtbre rust, wijkt van u, 

 wees verheugd! 



'Trozenkleurig wicht zal fluimren, aan uw voile borst gefust: 



i 



Dan is fmert en traan vergeten : zegen fmaakt ge en zaalge 

 rust!" 



* 



In dit oogenblik hebben de Romeinen den laat- 

 ften wal verwonnen en beftegen, en alles vlugt naar 

 den tempel. MIRJAM blijft alleen. Voor en achter 

 en rondom zich, ziet zij fchrik en verwoesting: 

 zij vlugt vooruit : zij vlugt terug; maar geen grond 

 opent zich , om haar uit barmhartigheid te ver- 

 zwelgen: geen gloeijend puin ftort op haar ne- 

 der; en nu zou zij aan dien zoeten vliet hebben 

 kunnen verwijlen , waar zij JAVAN ontmoette ! . 

 Weg , weg met die gedachten uit het hart , dat zich 

 tot den dood voorbereidt! en zij roept den naam 

 aan , dien zij had leeren belijden ! Na dezen 

 uitroep ftaat een ftokoud grijsaard voor haar. Hij 

 ha4 het bloedig tooneel op Golgotha bijgewoond, 

 en dat bloed was reeds gekomen over hem en zijne 

 kinderen. Allen waren zij onder 's vijarids zwaard 

 gevallen , en vcrlaten ftond hij daar. Aanminnig 

 fpreekt MIRJAM den oudcn man toe, die reeds zoo 

 veel geloofde , wat zijn oog niet kon loochenen ^ 



II. D. 3. Gg maar 



