438 OVER. MILMAN'S DRAMATISCH GEDICHT: 



maar wanneer zij op dit gelooven aandringt, vloelu 

 hij haar en verlaat ze mompelend. 



Voor altijd," zucht MIRJAM, 



? , Voor altijd ! . . . . Hij is weg , en waggelt door het puin. 



Hij braakt vervloeking nit, en fchudt den grijzen kruiru 



Wat zie ik? 't is mijn huis! de woonfte, waar 'k de jaren 



Van mijne jeugd verfleet: zie nu de vlammen varen, 



,,En fteigren tot den top: zij bersten uit de tin, 



Waar foms, in de avondkoelte, en verre van 't gezin, 



Ik met mijn zuster zat, en wij eenftemmig zongen 



5? Het jeugdig lied, dat fmolt , van liefde en vreugd door- 

 drongen. 



Waar zijt gij nu? De vlarn, die kronklend vlijmt en boon, 

 Zij is het lamplicht niet , dat bij het bruidsbed gloort. 

 O waarom mogt ik u den laatften pligt niet brengen, 



En Op UW lijk den gpnr vnn kosthr^n hnlfem plengen! 



'T waar bctci dan een krans van bloem en kleurgen band , 

 ?> Zoo dwaas verfierd , zoo vroeg gefchrompeld door den brand 1 

 ,,Salone! ach waar zijt ge? Ik wenschteubij dedooden! 

 ,, Mijn God! daar is zij zelv'! zij is den dood ontvloden. 

 Heb dank! zij is het zelv% zij is het! Ja 't is waar! 

 5> Nog onverflenst hangt, in de golving van het haar, 

 3, De kroon! Ik zie geen tooi, dan 't hulfel omhaarleden 

 Geflingerd. Zuster hoor ! hoe haastig gaan uw fchreden ! 

 *K bezweer u bij den mond , die ftervend zegen gaf 

 Aan bel haar dochters ! fta , en wend uw oog niet af. 



SALONE. 



Van u ? uw afgunst heeft den klank der zoete akkoorden 

 Op 't bruiloftsfeest gedempt. Uw bittre nijd vermoordde 

 Het flonkrend lamplicht. Uw minijverig verdriet 

 Riep hem van mijne zij' ! 



MIRJAM. 



Salone! ziet gij niet 

 Den vijand om ons , en het branden van de daken ? 



