44 OVER MILMAN'S DRAMATISCH CEDICIIT: 



Van 't bloed geftelpt. Haar oog d waalt rond , en zoekt , 

 het breekt ! 



, , O neen ! zij ziet mij aan. Haar ziel ontwaakt ; zij fpreekt. 



S ALONE. 



; , Een bruid moest zedig zich in de eenzaamheid verfchuiten. 

 Hier fta 'k , de brnid van eenen nacht , waar winden huilen, 

 En't kleed mij fladdreri doen, op de open ftraat: mijn voet 

 Zoo bar op kouden fteen : het is zoo koud : . . . Ik moet ! . . . 

 O Amariah ! dat mijn hoofd hier ruste vinde , 

 En aan uw borst in flaap zich wieg! 



M I R J A M. 



Ach te^rbeminde ! 

 > 7 'T is Miljam! 



SALONE. 



* 



Mirjam! een Christin! 



MIR JAM. 



U bood mijn trnan, 



Waart gij het ook , een koud en karig doopbad aan. 

 W O! wend uw ftervend oog niet af: zoudt gij verfloo-ten 

 ?) Uvv znster, die uw hoofd houdt in haar fchoot gefloten? 



SALONE. 



Weg! Laat mij vrij ! T gezang fpoedt naar zijn eind!... Ik koi^ 

 Reeds ftaat hij aan de deur. ... 'K begroet mijn Bruidegom , 

 Al knikt en fchudt mijn knie. Hij zou mij niet beminnen , 

 Vond hij mij hier ontdaan , verkleumd , en droef van zinnenl 



MIRJAM. 



*T is waar ! Gij wordt zoo koud , Salone ! 



SALONE. 



'K voel't gewigc 



Der fluimring op mijn ziel. Als , met het morgenlieht , 



Mijn 



