BE VAL VAN JERUSALEM. 44 1 



ijn Amnriah, fteeds met rijken bnit beladen, 



Terugkeert , fchittrend in den rocm van groote dadcn , 

 Wekt gij mij dan ? Neen , neen !... dit is geen flnap, die waakt , 

 ,,'K voel 't pletterend gewigt, dat al mijn leden ihakt* 

 ,,Zou Amariah's bruid en Simons dochter vreezen, 

 En fiddren voor den dood ? Mijn geest was half verwezen , 

 Maar heldert op. Mijn hart, dat fmelt in liefde, is fterk. 

 Ik weet het : 't was uw trouw , uw liefde ! 'T was uw werk , 

 , Gij ftaakt me een doodswond: en ik zegen die genade! 

 ,. Dees adem, edel Held! is nog voor u!.... Uw gade. ... 

 35 Zij zegent u.. 



.*" 



Terwijl MIRJAM hare weemoedige klagt over het 

 lijk harer zuster uitboezemt, wordt zij door eenen 

 krijgsknecht aangegrepen , die haar met geweld weg- 

 voert. Aandoenlijk is de taal, waarmede zij hem 

 poogt te bewegen; maar hij antwoordt niet. 



De Dichter voert ons intusfchen nog eens , 

 voor het laatst, in het voorhof van den blaken- 

 den tempel. AMARIAH ligt onder de dooden. 

 JOHANNES fleept ketenen. Er is rondom het al- 

 taar: er is in het Heilige der Heiligen, een krij- 

 fchende wanklank van het gefteen der ftervenden, 

 den kreet der wanhoop en het kraken van het 

 brandende gebouw, en nog ftaat SIMON midden 

 in deze verwarring , en verwacht , van oogenblik 

 tot oogenblik , den Redder 9 tot dat hij door TITUS 

 gevangen genomen wordt en zijnen verhaiden nek 

 buigt , wanneer hij een teeken gevraagd heeft , 

 en het voorhangfel door de vlam heeft zten 

 fcheuren. 



MIRJAM alleen is veilig. Haar ftilzwijgende fcha- 

 ker, die haar in het open veld voert, openbaart 



zich 9 



