i HESC11RIJV1NG EN AFBEELDING VAN F.ENEN 



Icvcns den oorsprong doct kenncn onzcr beide vroegcre, rccds in dc Vcrslayen 

 fn Mededeclingen, D. VIII, bl. 159 en 214, uitgegeven verslagen, gaan wij, 

 onder verwijzing naar dc beide afbeeldingen, tot de beschrijving van den 

 schcdel over. 



Bij de beschouwing blijkt, dat de schedel volkomen gaaf is, met uilzondc- 

 ring van eene beleediging aan hot achterste gcdeelle der regter helft van liet 

 voorhoofd en van eene breuk aan het regler kroonsgewijze uitsteeksel der onder- 

 kaak, beide vermoedelijk bij het opgravcn vcrkregen. In de bovenkaak zijn 

 tcr linkerzijdc eene onware kics, en ter regterzijde twee ware kiezen (dc 

 eerste en tweede) aanwezig. In de ondcrkaak zijn de twee middelsle en de 

 rogtcr buitenste snijtand en de voorsle onware maaltand ziglbaar; van vele 

 overige tandcn vcrtoonen zich gave kassen, maar, acblerwaarts in de onder- 

 kaak, blijken kiezen gedurende bet leven uitgevallen of op andere wijze ver- 

 wijderd te zijn; de tandkassenrand altbans is aldaar, vooral aan de linkcr- 

 zijde, op volledige wijze verdwenen. De tanden zijn volkomen gaaf, met 

 nilzondcring welligt van de eerste ware kies der regter helft van de onder- 

 kaak, welkc eene beginnende carieusc holte vertoont. Deze gaaf held der tan- 

 den en de vorm dcs schedels schijnen voor het vermoeden te pleiten, dat 

 hij is van een' man van middclbaren leeftijd (welligt tusschcn vecrtig tot 

 vijflig jaren). 



De algemeene vorm is diegene, welken men aan de kortschedeligen van 

 RETZIUS (Brachycephalen) toekent. Het eigeolijke bekkeneel is zeer gewelfd; 

 voorhoofd en achterhoofd zeer breed; de kruin hoog en gelijkmatig vcrheven. 

 Tcr zijde bcschouwd, zoo als PI. I aantoont, is het niet te onlkennen, dat 

 den schcdel ecn gelukkig ont\vikkelde vorm eigen is. Dit gunstig oordecl valt 

 eenigzins weg, als men van boven at' of in zoogenaamd vogclpcrspectief zijuc 

 beschouwing voortzet, omdat zich alsdan asymmetrie openbaart, vooral zigtbaar 

 in mindcre welving boven, en mecrderc welving zijwaarts van de regter helff. 

 Het voorhoofd is regls iets of wat platter dan links. Van achteren en van 

 onderen doet de schedel zich voor, alsof hij van de regter- naar de linker- 

 zijde is verdrongen. Trckt men eene lijn aan de ondcrvlakte van den sche- 

 del, midden door het achtcrhoofdsgat naar voren door het verhemelte heen, 

 dan snijdt dcze lijn niet de ruimtc tusschen de beide snijlanden, maar die 

 tusschen den buitenstcn regler snij- en den hoektand; het ploegbeen, de vleu- 

 gelsgewijze uitsleekscls van het wiggebeen, en de verhemclle-beenderen zijn 

 eenigzins naar de linkerzijde verwrongen, en de verhemolte-platen slaan 



