18 THEORIE VAN IIET 1MENSITEITS-KOMPAS. 



een maximum, de grootste waarde van <;'; terwijl lict ligt is aan tc wijzen. 

 dat dan RAB = <F = 90 is. Fig. 7 gecft dus eene aanschouwelijke voor- 

 slelling van het verloop der afvvijkingslioeken der beide naalden, van het 

 oogenblik af, dat beide nog Noord wijzen, q- en <r' = zijn, tot hot oogen- 

 blik toe, dat *' weder = en <j' ~ 180' is geworden. 

 De hooken in fig. (6) zijn dus 



.? = 90, en Sin. <f' = - - , 



Voor het Intensiteits-Kompas hebben wij aangenomen, dat beide de naal- 

 den genoegzaam even sterk zijn, en dus dat een klein getal is. Zoo wij 

 daarentegen onderstellen, dat er een merkelijk verschil in magnetisch ver- 

 inogen tusschen de naalden bestaat, en dus dat grootcr dan $ is, dan zal 

 in fig. 6 de hoek <\>' niet groot, zelfs klein kunnen zijn. Wanneer de naal- 

 den aan draden hangen en op de gewone wijze van spiegelljes voorzien zijn, 

 dan zoude het zoo kunnen ingerigt worden, dat men gclijklijdig do verande- 

 ringen van rigting en intensiteit in denzelfden kijker konde waarnemen. 

 Eene verandering van rigling der magnclischc kracht doet beide naalden eene 

 gelijke hoeveelheid draaijen; eene verandering van intensiteit heeft alleen in- 

 vloed op den hoek y = f + *?' 



Bij eene ophanging aan draden is er eene moeijelijkheid, (indien, zoo als 

 noodig schijnt, elke naald aan eenen afzonderlijken draad zal hangen,) om de 

 nn'ddelpunten der naalden vertikaal boven elkander te bekomen en niet iols 

 meer dan dc halve horizontale breedte der naalden verwijderd; raaar behalve 

 dat men de naalden met de smallere kanten (zoo deze er zijn) naar boven kan 

 hangen, zoo is zulk een volkomen vertikaal boven elkander hangen der middel- 

 punten niet volstrekt noodwendig. De voorgedragen formulen (4) en (5) bevatten 

 in zich de correction, welke uit eene kleine waarde van e moeten voortvloeijen *. 



* B\j deze wijze oin gelijktijdig de veraudering van rigting un van intensiteit der horizoutalc 

 magnetiselie kracht waar te uemeu, zoude men zich ook van ecu onverandcrde afstand der naalden 

 boven elkander moeten verzekeren, iets, dat bij rekbare draden niet wel aangenomen kan worden. T)r 

 mogelijke veranderingen in den vertikalen afstand lutcn zich echter ligt onderzoeken, door b. v. de 

 naalden aau vertikale koperen stangen CM en DM' (fig. 6*) tc verbinden, welke aan draden hangen; 

 en door op die stangen, op gelijke hoogte, twee merken E en F te maken, waarop een horizontaal 

 mikroskoop PQ, dat b.v. op- en nedergeschroefd kan worden, kan gerigt zijn. De vernnderingen in 

 het vrrschil der hoogte MM' kunnen aldus ligt worden nagegaan. 



