THEORIE VAN I1ET IPflENSITEITS-KOMPAS. 59 



van het scheeps-kompas, dat weder ook voor zijne eigene afwijkingen moest 

 verbeterd worden. De waargenomen afwijkingen (p = a! a, berusten alzoo 

 eigenlijk op de vergelijkingen van twee kompassen, en het is wel bekend 

 dat zulk eene vergelijking veel minder zeker gaat, dan eene regtstreeksche 

 bepaling der afwijking, b. v. door de peiling van een ver verwijderd voorwerp 

 met een daartoe behoorlijk ingerigt werktuig. 

 Wij hebben alzoo de volgende uitkomsten: 



1. Door de afwijkingen op 2. Door het Intensiteits- 



de gewone wijze. kompas. Gemiddeld. 



r= + 0,0167 N = 0,9277 



p = 0,0377 p = 0,0494 p = _ 0,0481 



q = 0,0041 q = 0,0088 q = 0,0061 



m= + 0,1958 m= + 0,1990 m = + 0,1971 



n = 0,3162 n = 0,3250 n = 0,8206 



De grootheden N, r, p, q, als standvastigen op deze wijze bekend zijnde, 

 zouden de beide andere m en n, bij veranderde magnetische toestanden door 

 de waarnemingen van de hoeken y volgens de ontwikkelde formulen gevon- 

 den kunnen worden, zoo het intensiteits-kompas op dezelfde plaats aan boord 

 gebleven was, waar het, alleen ter beproeving, gestaan had. 



Sedert heb ik nog gelegenheid gehad dezelfde vcreeniging van de twee 

 naalden op een ander ijzercn schip te beproeven. De toestel was daartoe 

 eenvoudig in de kajuit op de tafel geplaatst, en, zoo als uit het voorgaande 

 duidelijk is, men behoefde de kajuit niet te verlaten, om omtrent de afwij- 

 kingen van het daar staande kompas ingelicht te worden. 



Amsterdam, April 1859. 



