6 ONTLEEDKUNDIG ONDERZOEK VAN DEN POTTO VAN BUSMAN. 



ger bchaiird thui do buikvlaktc. De hand en voet zijn op de rugvlaktc met 

 korlc haren bekleed, de binnenvlakte is onbehaard; eene dikke, eeltachtige 

 huid bedekt de liandpulm en de voetzool. De kop is bijkans geheel be- 

 liaard; alleen op den neus en rondom den mond is bet baar zeer dun, zoo- 

 dat de kleur der buid doorscliernert. Hetzelfde is bet geval met bet scro- 

 tum en den penis. 



Aan den rug, den staarl en de rugvlakle der ledematen zijn de haren 

 aan den grond licbt ros en aan den top zwart gekleurd. Aan de buikvlaktc 

 van den romp en de binnenvlakte der ledematen zijn de haren lichter van 

 kleur, nagenoeg grijsacbtig rood. 



Bij mikroskopisch onderzoek onderscheidt men aan allc haren duidclijk 

 t>ene merg- en bast-zelf'standighcid, die ieder nagenoeg de helft van de dikte 

 der haren uilmaken. In de mergzelfstandigheid ziet men over het algemeen 

 I'cne enkele rij van vrij groote, vierhoekige cellen, zoodat het haar invven- 

 ilig uit geledingen schijnt te bestaan; slechts bij enkele dikkere haren vindt 

 men bij uilzondering verscheidene kleinere cellen onregelmatig nevens elkander 

 gcplaatst. In de cellen der substantia medullaris onderscheidt men eene dui- 

 delijke kern en cencn korreligen inhoud. Op de plaatsen, waar de haren 

 /\\art zijn gekleurd, zijn de cellen geheel met pigment gcvuld. Aan de 

 fijne spits van bet haar ontbreekt de mergzelfslandigheid. 



Lange speurharen aan het aangezigt, zoo als bij Tarsius voorkomen, zijn 

 bier niet aanwezig. De haren van den staart onderscheiden zich niet van die 

 van den rug, maar zijn alleen iets langer. 



Bij de beschrijving van den uitwendigen vorm verdienen nog eenige uit- 

 steeksels vermclding, die men in den nek aantreft. Het zijn de verlcngde 

 doornuitwassen der vijf onderstc hals- en twee bovenste rugwcrvels; deze 

 uitsteeksels liggen derhalve in het midden van den nek; de drie bovensle 

 zijn slechts klein, en verheffen zich weinig bovcn de huid; de vier onderste 

 daarentegen zijn sterk ontwikkeld en zeer zigtbaar. Gemeldc doornuilwassen 

 dringen door het corium been, en zijn slechts door het beenvltes en eene 

 verdikte onbehaarde opperhuid bekleed *. Welk doel deze doornen in den 

 nek hebben, is niet wel le gissen. 



Volgens de mededeeling van den Prosector aan het Museum anatoinicum der Leidsche Hooge- 

 school Dr. J. A. BOOGAARD, die op mijn verzoek de bekleedsels dezer doornuitwassen aan een uader 

 onderzoek onderwierp, vertoont zich een vezelachtig weefsel, dat zich op vele plaatsen in verschil- 



