254 J. H. JANSEN 



mij daartoe aan door uw voorbeeld, schraag mij door uwe hulp, licht mij 

 voor door uwen raad, en schenkt mij alien die welwillendheid, welke ik 

 reeds van sommigen uwer in zoo ruime mate mogt ontvangen. 



Hooggeleerde Heeren, Hoogleeraren der geneeskundige faculteit, die ik 

 meer bepaald als mijne ambtgenooten begroet! Ik wil het U niet ver- 

 helen, dat mij een zekere schroom bezielt bij het aanvaarden mijner be- 

 trekking. Wanneer ik bedenk, en ik bekoef U daaraan niet te hcrin- 

 ueren, welke uitbreiding de geneeskundige wetenschappen in de laatste 

 jaren verkregen hebben, dan komt mij de last zwaar voor, die mij op do 

 schouders drukken zal, wanneer ik ook slechts een evenredig deel van het 

 geneeskundig onderwijs voor mijne rekening neem. Ik bedoel van een 

 geneeskundig onderwijs, niet zoo als de letter eener verouderde wet zulks 

 vordert, maar zoo als, volgens onze overtuiging, de eischen der tegen- 

 woordige geneeskundige wetenschap zijn. Zullen wij in dien laatsten zin 

 aan onze roeping beantwoorden , dan mag voorzeker onze taak zwaar ge- 

 noernd worclen , en is zij niet dan door eendragtig zamenwerken doeltrefiend 

 te vervullen. Doch wat spreek ik tot U, als moest ik U uwe roeping 

 herinneren? Neen, mij zelven slechts wilde ik ze voor den geest bren- 

 gen, en door ze openlijk uit te spreken wildc ik U overtuigen, hoezeer ik 

 daaxvan het gewigt, doch tevens mijne zwakheid gevoel tegenover U, die 

 mij op dezen weg reeds zoo lang zijt voorgegaan. Maar de welwillende 

 wijze, waarop gij beiden mij reeds zijt te gemoet gekomen, doet mij ver- 

 trouwen, dat ik op uwe hulp en ondersteuning zal kunnen rekenen, dat 

 gij mij door uwe vrientlschap zult bemoedigen. Moge ik in mijne ver- 

 wachting niet worden teleurgesteld. Mij zal steeds de gedachte bezielen, 

 dat alleen door ijverig, krachtig werken het doel kan bereikt worden, 

 waarvoor ik hier geroepen ben. 



Nog een woord tot U, edele Jongelingen, die U hier op de beoefening 

 der geneeskundige welenschappen toelegt. Het is eene verhevene taak , 

 eenmaal als geneeskundige in de maatschappij op te treden, wanneer uwe 

 medeburgers het dierbaarste wat zij bezitten, hunne gezondheid, hun leven 

 aan uwe zorg zullen toevertrouwen. Maar zult gij die taak vervullen op 



