252 J. H. JANSEN 



logische feiten ons den weg en de middelen tot genezing soms als het ware 

 aan de hand geeft, zoo hehoort zulks toch in het algeuieen tot de zeld- 

 zaamheden; zulk een regtstreeksche invloed ligt niet in het karakter der 

 physiologic. Zij geeft ons wel de regelen aan voor de therapeutische proef- 

 neming , maar niet de therapeutische regelen zelven. Doch de weldadige 

 invloed der physiologic is immers reeds boven alle bedenking verheven , 

 wanneer zij, zoo als wij meerrnalen konden doen opmerken, de herkenning 

 en onderscheiding van ziekten mogelijk of gemakkelijk maakt, en bo venal, 

 wanneer zij ons de voldoening schenkt eener grondige verklaring van eenen 

 ziektetoestand , of van eene door de praktijk reeds lang als nuttig erkende 

 handelwijze. Want wat kan den wetenschappelijken geneeskundige meer 

 tot voldoening strekken , dan in zijn praktisch leven het blinde geloof der 

 empiric steeds meer en meer met het weten te kunnen verwisselen. Tref- 

 fend zijn ten dezen opzigte de woorden van HENLE, waarmede ik mijne 

 rede besluit: H Die hochste Freude gewahrt das kiinstlerische Wlrlcen erst 

 dann, wenn es durch die EinsicJtt in die Griinde des Verfahrens geleitet ist." 



Ik heb de taak volbragt, die de wet rnij oplegt; eene andere taak blijft 

 mij nog over, niet door de wet voorgeschreven , maar door het gevoel, dat 

 mij bezielt, bij het aanvaarden van het Hoogleeraarsambt. 



Het eerst zij het woord tot U gerigt, Edelgrootachtbare Heeren, Cura- 

 toren dezer Hoogeschool! 



Vele omstandigheden hebben moeten zamenloopen , om mij aan deze 

 plaats te doen verschijnen. Toen de Hoogleeraar SEBASTIAN, die eene 

 reeks van jaren een sieraad dezer Hoogeschool geweest is , zich door zwakke 

 ligchaamsgesteldheid genoodzaakt zag , het Hoogleeraarsambt neder te leggen , 

 vestigde zich uwe keuze op eenen man, die, elk zal hiermede volmondig 

 met mij instemmen, zoo als geen ander de plaats van den Hoogleeraar 

 SEBASTIAN zou hebben kunnen vervullen, die deze Hoogeschool tot roem 

 zou hebben verstrekt, zoo als hij thans een waardig sieraad der Utrechtsche 

 Hoogeschool uitmaakt. De Hoogleeraar BONDERS meende echter te moeten 



