244 J. H. JANSEN 



kliefde aderen vrij liggen en nog niet gesloten zijn, zal immers het verschil 

 in drukking en derhalve de kracht, waarmede het bloed, en in de door- 

 gesnedene aderen de lucht, naar de borstkas geperst wordt, zoo gering 

 mogelijk maken. En het getuigt voorzeker meer van eene juiste waardering 

 der physiologische feiten, wanneer wij BRANSBT COOPER den raad hooren 

 geven , om de uitzetting der borstkas door een stevig aangelegd verband 

 zooveel mogelijk te beperken, alvorens tot eene bloedige kunstbewerking 

 in de nabijheid van de borstholte over te gaan, dan wanneer wij een' 

 anderen , overigens geachten heelkundige , als het ware gedachteloos , hooren 

 zeggen, dat men, ingeval bij het wegnemen van eene vergroote en verharde 

 schildklier de uitgezette aderen veel bloed geven, den lijder slechts eenige 

 malen diep moet laten inademen. Alleen onbekendheid met sedert lang 

 bevestigde daadzaken of geringschatting van physiologische kennis in het 

 algemeen kan tot zulk eene dwaling aanleiding geven : eene dwaling , die 

 des te verderfelijker is, dewijl het leven van een' lijder daarmede op het 

 spel gezet wordt. 



Vonden wij in het mechanisme der ademhaling en in dat van den daar- 

 mede in het naauwste verband staanden bloedsomloop , twee verrigtingen , 

 die in de meeste opzigten tot de best gekende kunnen gerekend worden, 

 gelegenheid, om den invloed van de physiologic op de heelkunde aan te 

 wijzen, ook op een ander gebied, waar nog zoo vele vragen der weten- 

 schap onbeantwoord zijn gebleven, op het gebied der zenuwphysiologie , 

 treffen wij voldoende bewezene feiten aan, die voor de heelkunde van het 

 hoogste gewigt moeten worden geacht. Of heeft niet de belangrijke 

 ontdekking van BELL ook voor de heelkunde vruchten gedragen? Heeft 

 ook niet de heelkundige het hoogste belang bij hetgeen latere nasporingen 

 omtrent reflexie, irradiatie en sympathische zenuwwerking geleerd hebben? 



De onderscheiding immers van gevoels- en bewegingszenuwen heeft den 

 heelkundige het nuttelooze en ondoelmatige doen inzien van de vroeger bij 

 aangezigtspijn gebruikelijke doorsnijding der aangezigtszenuw ; want hij heeft 

 deze leeren kennen als eene zenuw, die geen gevoel, maar alleen beweging 

 bemiddelt. 



De kennis, dat de zenuwmiddelpunten de hoofdbron der .zenuwwerking 

 zijn , dat de opwekking tot willekeurige beweging van hier uitgaat en door 



