242 J. H. JAN SEN 



uadeelig zijn, wanneer de rigting of de grootte en gedaante der wond 

 zoodanig is, dat de lucht wel gemakkelijk van buiten naar binnen kan 

 dringen bij de inademing, maar bij de uitademing niet weder kan uit- 

 treden : zij zal onder deze omstandigheden de reeds zamengetrokken long 

 bovendien bij de uitademing nog zamendrukken. Eene diepe inademing 

 kan dus bij eene doordringende borstwond onder gunstige omstandigheden 

 onschuldig , nimmer voordeelig zijn. 



Anders is het met de uitademing. Deze onmiddellijk voor de sluiting 

 der wond met alle kracht te laten verrigten, kan voordeelig zijn, wanneer 

 nanielijk de, bij de onvermijdelijk na de verwonding plaats gehad hebbende 

 iuademingen , in de borstvliesholte gedrongene grootere hoeveelheid lucht 

 langs het wondkanaal kan ontwijken; de in de borstvliesholte noodwendig 

 terugblijvende lucht kan dan tot de kleinst mogelijke hoeveelheid worden 

 terug gebragt, en bij de nu onmiddellijk bewerkstelligde sluiting daarop 

 ouveranderd blijven. Wordt deze uittreding der lucht, en derhalve het 

 terugbrengen tot de kleinst mogelijke hoeveelheid door de rigting of de 

 gedaante der wond belet, dan is de uitademing voor de sluiting der wond 

 nutteloos, doch zij kan nimmer nadeelig werken, zoo als met eene diepe 

 inademing het geval zijn kan. 



Uit deze toepassing van het mechanisme der ademhaling volgt derhalve, 

 dat het eerste gedeelte van den boven aangevoerden praktischen regel ver- 

 werpelijk is en in strijd met onze kennis aangaande dit mechanisme; dat 

 daarentegen het laatste gedeelte werkelijk nuttig zijn kan en op physiolo- 

 gische gronden steunt. 



Wij zouden op gelijke wijze de voorschriften bij de kunstbewerking tot 

 outlasting van in de borstholte opgehoopte vloeistoffen aan het daarbij 

 iusgelijks van het hoogste belang zijnde mechanisme der ademhaling kunnen 

 toetsen , en ook hier zouden wij ruime gelegeuheid hebben , om den invloed 

 van physiologische kennis op de heelkunde te staven; doch ik zal niet 

 behoeven te herinneren, dat hierbij te vele mogelijk bestaande omstandig- 

 heden, die juist dikwijls, eene ondoelmatige handelwijze onschadelijk 

 makende, tot eene verkeerde gevolgtrekking aanleiding geven, zouden 

 moeten in rekening worden gebragt, dan dat wij dit, zonder te wijdloopig 

 te worden, in eene algemeene beschouwing zouden kunneu opnemen. 



