238 J. H. JANSEN 



twee evenwijdige lichtbundels te weeg gebragt, ons zekerheid geven omtrent 

 hunne zitplaats. Hieraan immers hebben wij het te danken, dat wij de 

 zoogenaamde mouches volantes , die vroeger vrij algemeen en thans nog bij 

 vele oogheelkundigen als hoogst belangrijke verschijnselen , ja als de voor- 

 boden van graauwe of zwarte staar worden aangezien, hebben leeren ken- 

 nen, als noch van het vaatvlies, noch van het netvlies, noch van de lens 

 afhankelijke verschijnselen, maar als in het glasvocht van nagenoeg elk 

 gezond voorwerp zich bevindende ligchaampjes van verschillende gedaante, 

 die bij sterke ontwikkeling wel eenigermate hinderlijk, doch niet gevaarlijk 

 zijn voor het zintuig des gezigts. 



Door ditzelfde eenvoudige middel, hetwelk ons deze ligchaampjes in het 

 glasvocht doet herkennen, zijn wij bovendien in staat, het eerste begin 

 eener verduistering van de lens of haar beursje door den daarmede aan- 

 gedanen lijder, ook wanneer zij het gezigtsvermogen nog weinig of zelfs 

 in het geheel niet stoort, subjectief te doen waarnemen, het onveranderd 

 blijven of de verdere ontwikkeling dier verduistering na te gaan , reeds dan , 

 wanneer nog langs geenen anderen weg het bestaan daarvan is te ontdekken. 



Doch niet alleen physiologisch-physische daadzaken , waarvan wij hier 

 slechts enkele voorbeelden aanhaalden, ook zuiver physiologische feiten, 

 betrekkelijk het zintuig des gezigts, zijn van invloed op de heelkunde. 



Immers, daar wij weten, dat de graad van sterkte van het op het net- 

 vlies vallende licht de bewegingen van den regenboog regelt, dat ook het 

 vermogen, om het oog voor het duidelijk zien van nabijgelegene en ver- 

 wijderde voorwerpen in te rigten, daarop invloed heeft, en dat eindelijk de 

 bewegingen van den regenboog in beide oogen met elkander in het naauw- 

 ste verband staan, ligt de praktische regel als het ware voor de hand, 

 om bij het onderzoek naar de bewegelijkheid van den regenboog van het 

 eene oog het andere te sluiten, den graad van het invallend licht bij af- 

 wisseling te versterken of te verminderen , of het oog tevens bij afwisseling 

 op nabijgelegene of verwijderde voorwerpen te laten rigten. Dit laatste 

 vooral wordt al te dikwijls verzuimd. 



Hoe veel zouden wij hier nog kunnen bijvoegen omtrent hetgeen de 

 physiologie geleerd heeft aangaande de wetten der subjectieve gezigts- 

 verschijnselen , waardoor wij worden in staat gesteld, alle phantasmen van 



