R E D E V E R I N G. 227 



zoo verschillende wetenschappen , in beide die waarheid hebt leeren huldi- 

 gen, Avaarvan kritiek de grondslag en eenvoud het zegel is. Dat roemt gij 

 te'regt als eene weldaad van uwe voortreffelijke leermeesters , die ook Uwer 

 nog steeds met achting gedenken. En thans komt uit die school een jonger 

 kweekeling tot U, die dezelfde mannen gekend en geeerd heeft. Wei is 

 hij vreeradeling in de wetenschap , waarin gij de roeping uws levens erkent , 

 maar door banden van maagschap verknocht aan twee barer leeraren, van 

 welke thans de oudste eene welverdiende rust in eere geniet, de ander, 

 helaas! vroegtijdig aan ons harte ontrukt werd. Doch inniger nog smelten 

 onze herinneringen te zamen, als wij ons het beeld voor den geest roepen 

 van hen , die in de klassieke letteren den alouden roem der Leidsche hoo- 

 geschool ongeschonden handhaven. 0! als ik de aandoeningen , die mijn 

 boezem doorstroomen , den vrijen loop mogt laten , ik zou hun een woord 

 van dankbaarheid willen wijden, ik zou het luide willen verklaren, hoe 

 duur ik mij aan hen verpligt gevoel; hoe zij en de overige leermeesters 

 op welke ik mij mogt beroemen, aan de teedere zorgen van een geliefden 

 vader de kroon hebben opgezet ; hoe hun grondig onderwijs , hunne ver- 

 standige leiding, hunne welmeenende vriendschap, die schoone toekomst 

 hebben voorbereid , die thans voor mij geopend ligt. Doch mag ik mij 

 hier niet verdiepen in de herdenking van het bekoorlijk verleden , mij zelven 

 wil ik het steeds levendig voor oogen stellen, en ik wil er de kracht uit 

 putten, om, naar het voorbeeld mij te Leiden gegeven, naar de beginselen 

 mij daar ingeprent, onvermoeid te arbeiden aan de gewigtige taak, die 

 thans ook aan mijne handen is toevertrouwd. Zoo doende zal ik trachten 

 der school , waarin ik gevormd ben , niet tot oneer te verstrekken ; zoo zal 

 ik aan de leidslieden mijner jeugd een dankoffer toebrengen , hunner waar- 

 diger dan de ijdele praal van klinkende woorden. Gewis, bezield met deze 

 gezindheid , heb ik reden om mij zelven geluk te wenschen met uwe vriend- 

 schap. Gij hebt het pad der eere, dat ik betreden wil, reeds lang met 

 roem bewandeld: o! wees mij op dat pad een getrouw gids. Gij hebt uwe 

 schuld aan Leidens hoogeschool met woeker betaald: o! spoor mij altijd 

 aan, in de mijne niet achterlijk te blijven. Zoo, verbonden door eenheid 

 van doel en streven, gesterkt door gelijke herinneringen, doordrongen van 

 dezelfde beginselen, zullen wij den band der vriendschap steeds naauwer 



29* 



