R E D E V E R I N G. 225 



spreek ik tot U over LULOFS, wien alien hier van nabij hebben gekend, 

 ik , schier de eenige in deze vergadering , wien het niet of naauwelijks 

 vergund was .hem te kennen! Wat schets ik U de trekken van zijn beeld, 

 dat diep in uwe zielen geprent staat, ik, die dat beeld slechts in het voor- 

 bijgaan aanschouwde ! En toch durf ik mede spreken tot zijnen lof ; toch 

 mag, na de welsprekende hulde, hem door dankbare vrienden en leer- 

 lingen toegebragt, ook een vreemde van zijne verdiensten gewagen; want 

 de roem van zijn naam bleef niet beperkt binnen dezen kring, maar ging 

 uit over het vaderland; de lange rij van geschriften , die van zijn werk- 

 zamen geest getuigen, zijn aan geen Nederlander vreemd. Is het wonder, 

 dat de gedachte aan zulk eenen voorganger, die zijne moeilijke taak tot 

 in hooge jaren met zooveel eer vervulde, den opvolger dreigt te ontmoe- 

 digen, als hij nog jeugdig diezelfde taak op zich neemt? Doch die gedachte 

 mag mij niet ter neder slaan: zij heeft ook veel wat den moed opwekt en 

 sterkt. Is de last zwaar , die op mijne schouderen gelegd wordt : het is 

 een spoorslag te meer tot krachtige inspanning. Is mijn leeftijd nog jeug- 

 dig : in de jeugd stroomt het bloed ook het snelst door de aderen , en 

 deinst de geest voor geen arbeid terug. En ook LULOFS was Jong, toen 

 hij die roeping aanvaardde, die hij nu aan mij achterliet. Zijn voorbeeld 

 zal dan mijn ijver aanvuren , mij steeds voor verslapping behoeden. Ik 

 wil er naar streven , om niet alleen zijne plaats te bekleeden , maar ook 

 deelgenoot te worden van de achting , die hij zich verwierf. Gij , Edel- 

 grootachtbare Heeren, schenkt mij bij dat streven uwe ondersteuning en 

 bescherming , gelijk gij mij nu reeds door uw vertrouwen bemoedigt. En 

 moge eenmaal de uitkomst leeren , dat gij dat vertrouwen aan geen on- 

 waardige hebt verspild! Moge ook mijn arbeid er toe bijdragen, om U 

 voldoening te doen vinden voor de ijverige zorg, waarmede gij U toewijclt 

 aan den bloei dezer hoogeschool ! 



Hooggeleerde Heeren , Zeer Geachte Ambtgenooten ! Hoog klopt mij de 

 borst, nu ik U met dien naam mag aanspreken, nu ik mij in eenen rang 

 geplaatst zie met mannen , op wie de wetenschap roem draagt. Meent 

 echter niet , dat de eeretitel , die mij ten deel viel , mij tot ijdelheid zal 

 vervoeren. Al te wel gevoel ik, dat onze waarde niet afhangt van de 



29 



