224 M. DE VRIES 



Edelgrootachtbare Heeren, Coratoren dezer hoogeschool! Zulk eene 

 grootsche taak is het , waartoe uwe keuze mij riep. Wei mag ik er fier op 

 zijn, dat mij die eere te beurt viel; wel mag mij het hart zwellen van 

 vreugde, nu ik mijn innigsten wensch vervuld zie, nu mij die loopbaan 

 ontsloten is , die het mij ten pligt stelt voor de wetenschap te leven. En 

 op dubbelen prijs stel ik dat geluk, omdat ik het aan U verschuldigd ben, 

 aan mannen, wier namen het vaderland niet dan met eerbied noemt. 

 Ontvangt mijn diepgevoelden dank voor de gunstige verwachting , die gij 

 van mij hebt willen koesteren. Levendig gevoel ik, wat het zegt, uw 

 vertrouwen te genieten , welk eene dure verpiigting op mij rust om dat 

 vertrouwen niet te beschamen. De welvoegelijkheid verbiedt mij U te 

 overladen met betuigingen , wier kracht door het gebruik niet zelden 

 door het misbruik ! geheel is versleten. Maar zij mag toch de aan- 

 doening niet versmoren , die mijne ziel vervult. Of zou ik mij niet ont- 

 roerd gevoelen in dit plegtig oogenblik , als ik denk aan de gewigtige taak 

 die mij wordt opgedragen , als ik het oog sla op mijn nog jeugdigen leeftijd 

 en ongeoefende krachten, of mij de verdiensten voor den geest roep van 

 hem, in wiens plaats ik -gesteld ben? O! bij U, bij alien die mij hooren, 

 welt er eene weemoedige herinnering op, als ik den naam van LULOFS 

 uitspreek ; want aan alien was hij dierbaar , en bittere tranen zijn er ge- 

 plengd op zijn graf. Spaart de droefheid niet , die zijn gemis nog steeds 

 bij U opwekt; want die droefheid is de schoonste erkentenis aan den man, 

 die eene lange reeks van jaren het sieraad was van deze hoogeschool, wien 

 alien als mensch hebben liefgehad, als leeraar hooggeschat. Gij zijt er 

 getuigen van geweest, hoe zijn leven een tooneel was van werkzaamheid 

 en onverdroten ijver; hoe hij de belangen zijner leerlingen , de verbreiding 

 van kennis en smaak, de bevordering van letteren en kunst, met rustelooze 

 inspanning ter harte nam. Gij weet het, hoe aangenaam hij wist in te 

 leiden in den weelderigen hof der dichtfcunst en welsprekendheid , en de 

 geurigste bloemen in overvloed aanbood; hoe hij, wars van dorre bespie- 

 geling, steeds het schoone te aanschouwen gaf, en zijne rede kruidde met 

 luimige scherts. Gij hebt het gezien, hoe alien hingen aan zijne lippen, 

 als zijne welluidende stem de harten deed trillen, en zijne bezielde gebaren 

 de geheimste geclachten des dichters schilderden voor het oog. Maar wat 



