R E D E V E R I N G. 179 



en hare hoogeschool. U voorzeker geldt niet in de geringste mate onze 

 lof en dank , hooggeachte OFFERHAUS ! edele VAN ITTERSUM ! en VAN IMHOFF ! 

 Als wethouder, als burgemeesteren van Groningen aan DE RANITZ opge- 

 volgd , hebt gij de taak , door hem begonnen , met moed en kunde helpen 

 voleindigen. Ook u , waardige en edele VAN GIFFEN ! en HORA SICCAMA ! 

 die van den beginne af met den nu outslapenen kundigen HENDRIK 

 OCTAVIDS FEITH , en met bovengemelde mannen van stadswege vereenigd , 

 het hechte en uitmuntende gebouw hebt doen grondvesten, en onder uwe 

 nimmer sluimerende zorgvuldigheid doen oprijzen en heerlijk voltooijen. 

 Maar wat beteekent, mijne heeren ! die zweem van onvergenoegdhefd op 

 uw gelaat , wat het ongeduld dezer gansche vergadering ? Ik vergat immers 

 hem niet, wiens beeldtenis voor onzen geest oprijst, zoo dikwijls er sprake 

 is van iets goeds en edels, in de laatste jaren onder ons tot stand ge- 

 bragt ; wiens naam in Groningen zal genoemd worden , zoo lang eenvou- 

 dige grootheid en de schoonste vereeniging der gaven van verstand en 

 hart , door onze stadgenooten worden vereerd. Neen , waardige DE RANITZ ! 

 bij eene plegtigheid als deze vergeet men u niet. Uwe ambtgenooten en 

 vrienden hebben heden de kroone gezet op het werk , voornamelijk van 

 uwe wijsheid en beleid uitgegaan ; maar zij zelven leggen de kroon der 

 erkentelijkheid , hun door eene dankbare hoogeschool en burgerij wel- 

 verdiend aangeboden , bij dit heerlijk gedenkteeken uwer en hunner ver- 

 diensten neder voor uwe loffelijke nageclachtenis ; en wij , ontslapene 

 vriend ! wij hebben den volbragten arbeid uwer mcdewerkers en opvolgers 

 niet beter weten te erkennen , dan door uwen naam, waar niet alien kon- 

 den genoemd worden , op onzen gedenkpenning te griffelen , als dien van 

 den braafste onder de braven, den verdienstelijkste onder de verdienstelijken. 



Heerlijk loon der deugd , reeds in dit yergankelijk leven te verwerven ! 

 Wat is liefelijker, wat nevens eene reine conscientie en de goedkeuring van den 

 Alwetende , begeerlijker , clan de liefde onzer tijdgenooten en de aanbeveling bij 

 de nakomelingschap? Onze dank rijze ten hemel en prijze Hem, die nu en altijd 

 zulke edele en kundige en zelfstandige mannen onder ons deed leven en werken. 



Maar ook dit onwederstaanbaar gevoel van hoogachting en liefde en 

 bewondering van hunne verdiensten is een waardig voorwerp voor onze 

 dankbare hulde jegens Hem , die het der menschelijke ziel heeft ingeplant. 



23* 



