REDEVOERING. 177 



zeggen, in veler harten zal de naam en de loffelijke herinnering aan de 

 verdiensten des edelen mans blijven leven. 



Ook de landelijke gemeenten in deze provincie hebben met de stedelijke 

 bereidwillig medegewerkt, en in het heerlijk vooruitzigt reeds sedert jaren 

 hare offers gebragt. Het is toch bekend, en wordt door ons zoo gaarne 

 herinnerd, dat eene jaarlijksche Som ter beschikking van het algemeen 

 bestuur, uitgetrokken op de begrootingen dier gemeenten, met de renten 

 vermeerderd , ter oprigting van een nieuw academiegebouw is opgelegd, en 

 nu ook den raad der stad Groningen ten krachtigen steun heeft gestrekt 

 ter uitvoering van het ondernomen werk. Achtbare heeren , Voorzitters 

 dier plaatselijlce besturen, die ons hier met uwe tegenwoordigheid vereert, 

 brengt met onzen opregten dank aan uwe ingezetenen ook den wensch van 

 ons alien naar uwe woningen terug, dat die schoone eenstemmigheid , thans 

 onder het eenhoofdig bestuur van eenen beminden vorst uit het huis van Oranje 

 tusschen stad en gewest aanwezig, voortdurend moge blijven bestaan, terwijl 

 zij vroeger door strijdige inzigten en belangen maar al te dikwijls werd gemist. 



Maar hoe nu onzen dank aan u te betuigen of te bewijzen, edelachtbare 

 heeren, Voorzitler , Wethouders en liaden van het stedelijk bestuur van 

 Groningen ? Door luidruchtige woorden ? of door innerlijke opregte toege- 

 negenheid, en door daden, die aan de uwe jegens ons, jegens de hooge- 

 school en het vaderland , eenigermate mogen beantwoorden ? Gij verlangt 

 zeker het laatste. Wij hebben , zegt gij , eenen aangenamen pligt vervukl. 

 Als jongelingen deelden de meesten onzer mede in het licht en de koeste- 

 rende stralen dezer oefenschool van wijsheid en deugd, als mannen plukten 

 wij heerlijke vruchten van haar onderwijs , en nu wij de eere genoten om 

 aan het hoofd te worden geplaatst van de burgerij dezer goede stad , nu 

 wij hare ingenomenheid kenden met hare academic, en de wezenlijke 

 behoefte van deze als in de oogen sprong , hoe zouden wij niet voor haar 

 in het diepste der beurze hebben willen tasten , onze zorgen en moeite en 

 tijd willen te koste leggen , om die heerlijke instelling onzer vaderen 

 waardiglijk in ons midden te ondersteunen en te verheffeu ? Onze taak is 

 onder den zegen des Almagtigen , en onder goedkeuring onzer ingezetenen , 

 volbragt ; wel nu , M. M. H. H ! volbrengt gij naar vermogen de uwe ! 

 Het spkndeat itsu , op uwen gedenkpenning geplaatst , blijve uwe leuze. 



23 



