R A T I 0. 113 



Quanam igitur ratione hac in re versabor, qualis erit necessitudo, quam 

 inter non intercessuram esse cupiam? An tantum magistri locum teneam 

 inter Vos? Minime vero; nam nee aetati meae , neque animo istiusmodi 

 quid congruum esset. Praeceptorem me quidem Vobis fore cupio, sed 

 amicus esse longe malo, quandoquidem mini persuasum sit, nisi invicem 

 amicitiae vinculis juncti simus, meam Vobis institutionem revera utilem esse 

 uon posse. Sed praeterita mecum reputans, non est quod precer, ut bono 

 in me animo sitis: humauitatem vestram toties jam expertus sum, ut non 

 dubitam, quin et postea mini ea gaudere contingat. Sic et Vos multum 

 contuleritis ad muneris , mihi impositi , gravitatem sublevandam. 



Vobis denique, quotquot hue convenistis, Auditores humanissimi, gratias 

 ago , quod et hoc loco adesse , et me disserentem audire voluistis. Sint 

 verba mea, uti attente auscultastis , sic benigne quoque a Vobis excepta. 

 Sitis, precor, diu florentis atque prosperae Academiae nostrae testes! 

 Honorifico nomine, quo celebratur, magis magisque digna sit, ut revera 

 aliquando dici mereatur Scientiarum Universitas. 



DIXI. 



15 



