112 L. C. VAN GOUDOEVER 



Non possum, quin Tibi etiam, Patrue dilectissime , hac opportunitate 

 gratias agam pro omnibus iis, quae a Te, quamdiu civium academicorum 

 ordini adscriptus eram, et postea quoque, accepi. Sis mihi dehinc idem, 

 qui hucusque fuisti , ut non consanguinitatis tarituin , verum etiam amicitiae 

 vinculis conjuncti simus ! 



Et quibus Te verbis compellem , optime Pater? Paucis sane aut nullis 

 ut Tibi significem , quot quibusque me beneficiis Tibi devinctum sentiam , 

 vel ut' Tibi gratias agam pro cura in me posita, et sumtibus, quibus non 

 pepercisti ut curriculum vitae, quod intrare ardebam, honeste feliciterque 

 conficerem. Jam omnia quae sperasti, sat scio, ex voto processerunt ; et 

 si de munere, mihi mandate, maxima, qua potui, laetitia affectus sum, 

 ejus laetitiae non minima pars hide orta est, quod felici sorte, quae mihi 

 contigit, tuam simul felicitatem augeri sentirem. Toto pectore Deum 

 optimum, maximum, precor ut diu Te incolumein servet, meaeque felicitatis 

 testem, ut diu me conspiceris gravissimo munere digne fungentem! 



Tandem ad Vos me converto, Juvenes ornatissimi, Cornmilitones amicis- 

 simi , quibuscum mihi via , quae ad scientiam ducit , erit ineunda. Insigni 

 Curatorum quam in me posuerunt fide, et delectu Regis vocatus sum ut 

 viam istam Vobis munirem. Audivisti me ingenue vitia institutis nostris 

 inhaerentia enumerantem : utinam Vos etiam videretis ista vitia, nisi omnia, 

 saltern pleraque esse sublata ; sed etiamsi vigeant , nee fortasse statim corrigi 

 queant, nos tamen, exiguo praesidio instructi, maxima conemur; utamtir 

 iis, quae in promptu sunt; et Vobis equideni consiliis monitisque, quantum 

 potero, praesto semper esse studebo. 



Finis, quo tendimus, pulcher est: ut afflicto humano generi opem 

 feramus, ut miseriis mortalium subveniamus, en sunimum illud, quod 

 nobis propositum est ; et quo plura praesidia nobis undique comparaverimus , 

 eo melius feliciusque consilium illud perficiemus. Scio equidem nondum 

 omnia in me iuveniri, quae jure posceretis; sed scio etiarn me omnia esse 

 facturum ut dignus videar, qui dux Vobis et praeceptor appeller. Omnem 

 cognitionis scientiaeque materiem , quam vel ex studiis, vel ex usu rerum 

 percepi , omniaque quibus valeo in vestrum usum conferam , nee operae 

 curaeque parcam , ut boni chirurgi et obstetricatores evadere possetis : verbo > 

 id efticere conabor, ut rite parati practicam vitain intrare possitis. 



