R A T I 0. 23 



linguae graecae latinaeque cognitionem multuna profuturam esse aut chir- 

 urgo, ut ossa fracta committat, aut medico, ut tertianae febri medeatur? 

 Audio , et ego , fateor , hac de re dubitarem , nisi mihi persuasum esset 

 (ne nunc dicam de literarum notione melius definienda), longe potioreni 

 hominis aegrotantis quam morbi rationem habendani esse, maioreruque 

 saepe aniini quam corporis afflicti curam requiri. Quod si verum sit, ut 

 est verissimum , medicus profecto artem vere salutarem exercere nou poterit , 

 nisi probitate et humanitate excellat. Itaque non a sola doctrina et me- 

 dendi peritia, sed etiam ab animi et morum excellentia, quam vix uno 

 nomine appellare possumus, praecipua proficiscatur medici commendatio. 

 Quodsi enim sic, ut oportet, aliis vivere cupiat et prodesse, studeat 

 onmino excellere probitate, benevolentia, benignitate, honestate, urbanitate, 

 omnique genere virtutis. Singulae istae animi dotes , si coniunctae et 

 consociatae fuerint, unam et perfectam efficiunt virtutem, in amore Dei et 

 in omnium hominum caritate fundatam, cuius praeclaram et augustam 

 imaginem tacite admirari, quam laudare, facilius est. Quodsi autem hanc 

 huxnanitatem , quo nomine universam virtutis amplitudinem complecti liceat, 

 itineris ducem ac sociam habere cupiamus, vix aliud aut efficacius ad earn 

 colendam et perficiendam invenire poterimus praesidium , quam literas , 

 quae ab ipsa humanitate nomen adeptae sunt et ad humanitatis studia 

 pertinent. In his enim, quis est, quin vel levissime initiatus, videat, 

 saluberrirna contineri recte vivendi praecepta, et vero abundare honiinum 

 optimorum et cultissimorum exempla, quorum splendore animi nostri ad 

 virtutis studium et iinitationem alliciantur? 



Idem fere dicendum est de animi consolatione et oblectamento, quibus, 

 si quis alius, maxime indiget medicus, qui dies noctesque, in mediis 

 hominum aerumnis vivit, et vero, aliis inserviendo, consumitur. Nee 

 tamen animum laxari posse aut poculis , aut conviviis , aut chartis lusoriis , 

 quis est quin videat, si secum reputet gravitatem ministerii, cui hominum 

 vita committitur, res utique sanctissima? Neque etiarn sermo est de 

 excitanda hilaritate aut petulantia , sed de promovendis animi robore et 

 constantia , quibus gravissimos labores , curas , vigilias et omne molestiarum 

 genus aequabiliter tolerare, quibus nostrum aliorumque dolorem levare 

 possimus. Hoc facere cupientes, ecquid, amabo, aliud praesidium, homine 



