ongewone gloed de woorden doortintelt, wanneer de hartstogt kookt in zijn 

 binnenste en zijn geest ah buiten zich zelven is opgewonden. Vandaar 

 (om nog eene spreuk der ouden aan te halen) mogt ook de dichter zcggen: 



//Fecundi calices quern non fecere disertum?" 



Doch gelijk wel niemand geneigd zou zijn, uit deze woorden van HORATIUS ') 

 tot het beginsel der welsprekendheid te besluiten , zoo meen ik dit evenmin uit 

 die van QUINCTILIANUS te mogen doen. Het komt hier alles aan op de 

 wijdere of engere beteekenis , die men aan het ^ooord welsprekendheid hecht. 

 Ik beken het, de omstandigheid kan zich voordoen, dat gij het woord voert 

 in eene vreemde taal , die gij slechts ten halve verstaat en zeer gebrekkiy 

 spreekt ; maar uw gemoed is vol, uwe stem klinkt bewogen , cen traan ont- 

 rolt aan uw oog , en voor de toehoorders , in wier ziel gij eene teedere snaar 

 hebt aangeroerd, zijt gij welsprekend geweest. Ik ga verder , en geef toe, 

 dat er in zooverre zelfs een welsprekend stilzioijgen bestaat , ja dat een 

 FranscJt schrijver regt had te zeggen: //Le silence est, en certaines circon- 

 stances, plus eloquent que la parole" 3 ). Maar, eilieve , wachten wij ons 

 van met woorden te spelen , en besluiten wij niet al te veel uit aanhalingen 

 der ouden , die wel eens uit hoar verband gerukt en in veel ruimeren zin 

 opgevat worden, dan ouit in de meening des schrijvers lag. QUINCTILIANUS 

 bedoelde niets anders , dan dat een bewogen gemoed zich van zelf met warmte 

 uitdrukt, en liet er ook in dien zin op volgen: //Ideoque imperitis quoque, 



! ) Split. I. v. 19. 



5 ) DE KOOSMALEN, POrateur, p. 1-i. Treffend schoon is deze gedachte uitgevverkt in het 

 gedicht van D'. B. TEE HAAK, de Taal der Schilderkunst getiteld, en voorkomende in zijue 

 onlangs uitgegeven keurige Ferzameling van verspreide eti onuitgeyeten gedichten. 



