302 D. I. VAN LENNEP 



Cur ad suscipiendam rem, quam illi tanto studio a me flagitarent, non 

 sine cunctatione aliqua accesserhn, causa, A A. , maxime fuit aetas mea 

 haec senilis, cuius vires tantae rei suscipiendae suffecturas equidem vix 

 sperare audebam. Attamen instantibus illis pertinax ego esse in me excu- 

 sando non potui, idque eo minus, cum idem, quod illi vellent, velle 

 intellexissem etiam alios complures, item quondam discipulos meos, apud 

 quos, quamvis interlapso multis plurium annorum, atque adeo lustrorum 

 spatio , tamen iritegra exstaret veteris illius mecum initae necessitudinis 

 memoria, integra quoque ipsorum ilia prisci temporis in me voluntas, 

 cuius publicum quoque mihi testimonium daturi essent per celebrationem 

 festi, ad quod invitarer, epuli. Turn existimavi ego, qui per omnem 

 vitam, ut eorum, quos memoravi, ita omnino civium meorum summam in 

 me benevolentiarn atque indulgentiam expertus essem, posse in iisdem 

 nunc quoque veniae spem reponere , si fortasse aetatis vitio minus audien- 

 tiurn me hodie exspectationi satisfacerem. 



In eligendo autem orationis , quam haberem , argumento non diu , AA. , 

 haesitandum mihi fuit. Res ipsa illud velut sponte sua offerebat. Cele- 

 branda mihi erat gesti a me per decem lustra Professorii in Athenaeo 

 muneris rerumque eo pertinentium memoria. Itaque constitui dicere, 

 dicamque iarn nunc, de mea qmnquaginta annos liter as humaniores, quae 

 dicuntur, in hoc Athenaeo docentis, literarumque earum per illud tempus varia 

 turn Me turn alibi fortuna. Quod agentem, ut me pro solito vestro in me 

 favore attente benevoleque audiatis, etiam atque etiam omnes vos rogatos volo. 



Id igitur cum faciam, AA. , simul ab initio cavendum mihi est, ne 

 vestrum plures nimium offendat subortus iain fortasse iis scrupulus, qui, 

 fateor, me ipsum aliquamdiu male habuit, quod sit in tali argumento 

 necesse, ut orator multa de se ipso disserat. Eritque sane, ut multa de 

 me ipso dicam. Sed omnino memoranda mihi videbantur plurima, quae 

 si praetermitterem silentio, possem in tot viros optime de me meritos, 

 possem adeo in tot bonorum mihi auctorem, Deiun 0. M. ingratus atque 

 impius videri: neque memorandi ilia opportunitas sese ulla convenientior, 

 quam hodierna, offerebat. Itaque superandus mihi fuit ille scrii])ulus, 

 precandumque iam, ut neque apud vos, AA., plus ille iusto offeusionis 

 pariat, ctii rei prospicere etiam, quantum potero, conabor. 



